Πάμε ξανά... στο Κατράκειο

Έχει φανατικό κοινό, πολύ καλή φωνή, αφοσιωμένους συνεργάτες, δυνατό ένστικτο και πιστούς φίλους εδώ και χρόνια. Όλα αυτά θα μπορούσαν να αρκούν για να είναι η Νατάσσα Μποφίλιου η πιο σημαντική ερμηνεύτρια της γενιάς της, αλλά όταν την βλέπεις να τραγουδά ζωντανά ξέρεις ότι έχει κάτι παραπάνω. Ένα άστρο που την ακολουθεί και οδηγεί όλα τα βλέμματα πάνω της.

Μετά από αρκετούς μήνες απουσίας, η αγαπημένη ερμηνεύτρια επέστρεψε στην σκηνή με δύο sold out εμφανίσεις στο Θέατρο Βράχων και έδειξε πόσο πολύ της είχε λείψει η επαφή με το κοινό της. Άνθρωποι όλων την ηλικιών ανυπομονούσαν να την ακούσουν και εκείνη, πάντα με τον Θέμη Καραμουρατίδη στις ενορχηστρώσεις και στο πιάνο και τον Γεράσιμο Ευαγγελάτο στην καλλιτεχνική επιμέλεια του προγράμματος, έδωσε τον καλύτερο εαυτό της. Όπως έκανε και σε όλη την καλοκαιρινή της περιοδεία, όπως θα κάνει στη συναυλία που θα δώσει στις 25 Σεπτεμβρίου στο Κατράκειο Θέατρο στη Νίκαια, όπως κάνει πάντα.



Γιατί ακόμα και το ταλέντο, τα υπέροχα τραγούδια, η ευγένεια και το ήθος που την χαρακτηρίζουν δεν μπορούν να διατηρήσουν στην κορυφή κανέναν καλλιτέχνη αν πίσω από κάθε του εμφάνιση δεν κρύβεται σκληρή δουλειά. Και η Νατάσσα το ξέρει πολύ καλά όπως και οι συνεργάτες της. Τολμάει να πει Γιάννη Μαρκόπουλο σε ένα κοινό που μπορεί να μην τον γνωρίζει καν την ίδια στιγμή που στηρίζει με πάθος κάθε νέα της δισκογραφική δουλειά. Και αφού στο Θέατρο Βράχων ακούσαμε για πρώτη φορά ζωντανά τα περισσότερα τραγούδια του Θέμη Καραμουρατίδη που η ίδια ερμηνεύει στο δίσκο «Πρώτες Λέξεις», εκείνη τολμάει και ερμηνεύει και το τραγούδι «Το όνομά μου». Απαγγέλλει ουσιαστικά τους στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου και κάνει τους παρευρισκόμενους να ανατριχιάζουν.

Η Νατάσσα κλείνει την καλοκαιρινή της περιοδεία με μια γιορταστική συναυλία στο Κατράκειο Θέατρο στη Νίκαια, στο οποίο εμφανίζεται για πρώτη φορά και ανανεώνει το ραντεβού με τους φίλους της, αφού πρώτα φροντίζει να τους θυμίσει ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν εκείνη θα συνεχίζει να ζει «Εν Λευκώ», να χάνει το «Μέτρημα», να παρατηρεί ότι «Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει», να θέλει να κινείται «Συνέχεια στα όρια», να μη διστάζει να θυμηθεί τους «πρώην» αλλά και να ξεσηκωθεί με την μακρινή μουσική στις «Μέρες του φωτός». Και όταν τραγουδήσει «έλα κοντά, πάμε ξανά, μαζί» θα ξέρεις ότι κατά βάθος αναφέρεται σε σένα!