Μπορεί ο λόγιος ή ο σπουδαστής της Θεολογίας που έγραψε το ποίημα “O Fortuna” πριν από κάμποσους αιώνες να ψέγει την Τύχη για την άστατη φύση της και την τάση της να υπονομεύει την υγεία και την αρετή μας, όμως εμείς μπορούμε να την ευχαριστήσουμε για την ευκαιρία που μας έδωσε να περάσουμε μία εξαιρετική βραδιά παρά το αθηναϊκό λιοπύρι. Και μαζί με αυτή, βεβαίως, να ευχαριστήσουμε και την Καμεράτα που παρουσίασε με μεγαλειώδη τρόπο τα Carmina Burana, το έργο που σημάδεψε την καριέρα του Καρλ Ορφ.
Οι ουρές στην είσοδο του Ηρωδείου άρχισαν να σχηματίζονται περισσότερο από 40 λεπτά πριν από την έναρξη της παράστασης που ξεκινούσε στις 21.00. Παρά την καυτή ημέρα του Ιουνίου, οι θεατές έδωσαν ένα βροντερό παρών. Το θέατρο ήταν σχεδόν γεμάτο όταν άρχισαν να εισέρχονται τα μέλη της ορχήστρας και των χορωδιών - υπήρχαν λιγοστές κενές θέσεις στο κάτω διάζωμα. Το κοινό ήταν κάθε ηλικίας και μάλιστα ανάμεσά τους ήταν αρκετοί τουρίστες. «Τρελάθηκαν! Βγάζουν συνέχεια φωτογραφίες», είπε μία κοπέλα στο τηλέφωνο για το ζευγάρι ξένων που είχε φέρει μαζί της και κάθισαν δίπλα μου. Πολλοί από τους θεατές δεν ήταν, μάλιστα, εξοικειωμένοι και αυτό φάνηκε με τα συχνά χειροκροτήματα ακόμα και σε άκυρες περιστάσεις.
Η συναυλία ξεκίνησε με το πάντα ανατριχιαστικό “O Fortuna” και την επιβλητική συμμετοχή των πνευστών, των κρουστών και των χορωδιών της ΕΡΤ και του Δήμου Αθηναίων υπό τη διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου. Συνέχισε με μουσικές ιστορίες με σκηνικό την άνοιξη, τα λιβάδια και την ταβέρνα, καθώς και με «θρασείες» ιστορίες για τον έρωτα. Προσωπικά απόλαυσα περισσότερο το Tempus es iocundum/Dulcissime, με τη σοπράνο Χριστίνα Πουλίτση και τον βαρύτονο Χάρη Ανδριανό να τραγουδούν για το πόσο καίγονται για τον πρώτο έρωτα.
Ο τελευταίος, δε, επιβεβαίωσε τον τίτλο του αγαπημένου του κοινού με τις άρτιες ερμηνείες του και τη χαρισματική, θεατρική παρουσία του και τους πονηρούς μορφασμούς στα πιο τολμηρά σημεία του έργου που δεν άφησαν το κοινό αδιάφορο. Την τριάδα των σπουδαίων σολίστ συμπλήρωσε ο Αντώνης Κορωναίος, που δεν μας άφησε ασυγκίνητους σε κομμάτια όπως το Olim Iacus Colueram που ερμήνευσε. Ειδική μνεία θα πρέπει να κάνουμε και στα πιτσιρίκια της παιδικής χορωδίας του Ωδείου Αθηνών με τη συμμετοχή παιδιών από τα Δημοτικά Ωδεία Πειραιά και Αταλάντης που έδωσαν μία νότα ανεμελιάς όπου χρειαζόταν.
Η συναυλία έκλεισε -ως είθισται- όπως ξεκίνησε, με το “O Fortuna” - και μάλιστα όχι μία, αλλά δύο φορές, η δεύτερη υπό τη μορφή encore και εν μέσω θυελλώδους χειροκροτήματος που αυτή τη φορά δεν ήταν άτοπο.
