Μια παραστατική, ανθρωποκεντρική ζωγραφική

O ζωγράφος Αντώνης Τσακίρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1970. Το 1996 αποφοίτησε από τη Γερμανική Σχολή Εφαρμοσμένων Γραφικών Τεχνών και Σχεδίου – Παράρτημα Αθηνών (Gebrauchsgraphik der Akademie fuer das Graphische Gewerbe in Muenchen, Αthen) με επικεφαλής τον καθηγητή Fritz Lüdtke. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Καλλιτεχνική Συλλογή Εθνικής Τράπεζας, Συλλογή Δάκη Ιωάννου, Συλλογή Mουσείου Φρυσίρα, Συλλογή Γιώργου Βογιατζόγλου κά.). Το 2016 πραγματοποίησε μια ατομική έκθεση στο Παρίσι με τίτλο «Rue des évadés - Οδός δραπετών» στην γκαλερί Δεσμός, ενώ στις παλαιότερες ατομικές εκθέσεις του συγκαταλέγονται το «Κτίριο 1» στην Πινακοθήκη Γιώργου  Βογιατζόγλου (2015), και οι «Δραπέτες» στην Thanassis Frissiras Gallery (2012), Παράλληλα, έχει συμμετάσχει σε δεκάδες ομαδικές εκθέσεις.




Ο κήπος (ρυθμός σε πράσινο)

«Αντλώ τα θέματα από οποιοδήποτε ερέθισμα γύρω μου με κεντρίζει, εφήμερες ιστορίες, ένα πρόσωπο, μια φευγαλέα σκέψη. Αλλά όλα καταλήγουν στην ανθρώπινη παρουσία. Η ανθρώπινη φιγούρα στην πόλη, στη φαντασία της, στον εαυτό της», αναφέρει ο Αντώνης για τις εμπνεύσεις του. Όσον αφορά στο τι του προσφέρει η ζωγραφική, επισημαίνει: «Στη ζωγραφική μπορώ να υπάρξω ελεύθερος από κοινωνικές  ή προσωπικές συμβάσεις. Είναι μια εν δυνάμει αυτοψυχανάλυση.  Άλλοτε απολαυστική και άλλες φορές σκληρή».


Προσευχή

Ο ίδιος προσθέτει για τη ζωγραφική του: «Η λεπτομέρεια της απόδοσης είναι λιγότερο περιγραφική, η χειρονομία είναι πιο έντονη, αφήνω τα ίχνη της πορείας του κάθε έργου πάνω στον καμβά. Η αφαίρεση είναι πιο εμφανής, υπήρχε πάντα στον τρόπο της αφήγησης, αλλά πλέον παίζει καθοριστικό ρόλο στην απόδοση. Πρόκειται για ένα παιχνίδι που μου φαίνεται πιο ενδιαφέρον και προκλητικό, καθώς καλούμαι να βρίσκω λύσεις προς μια κατεύθυνση που ως τώρα ήταν λιγότερο εμφανής. Το αποτέλεσμα αυτού του ανοίγματος στη ζωγραφική είναι μια στροφή. Σαν να βρίσκομαι κάπου που δεν είχα ξαναβρεθεί ακριβώς, αλλά στη βαλίτσα αυτού του ταξιδιού  υπάρχουν τα βασικά είδη πρώτης ανάγκης σε περίπτωση απρόοπτων.

»Ταυτόχρονα όμως, το απρόοπτο, το “τυχαίο” είναι αυτό που με ενδιαφέρει πάνω απ’ όλα, σε συνδυασμό φυσικά με το ένστικτο (το οποίο πρέπει πάντα να ακονίζεται) ανάβει τους συνδυαστικούς φάρους της αντίληψης και αυτή η συνύπαρξη ίσως οδηγήσει σε ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Στην ενότητα των έργων που κάνω αυτή την περίοδο  προτιμώ να λειτουργούν  όλα περισσότερο υπαινικτικά. Το σχέδιο είναι βασικό. Προσφέρει μια σταθερή βάση για να εμβαθύνει κανείς στη συνέχεια. Το χρώμα και η συμπεριφορά του λαδιού στη χειρονομία είναι καταλύτης για την εξέλιξη του έργου, χρησιμοποιείται συχνά ως συνθετική οριοθέτηση, καθαρές χρωματικές επιφάνειες δίπλα στην απόλυτη διάλυση.


Αντί αυτοπροσωπογραφίας

»Ο εξπρεσιονισμός είναι πιο έντονος. Οι λεπτομέρειες των συμβολικών στοιχείων είναι λιγότερο περιγραφικές, αφήνω  τα ίχνη της πορείας του κάθε έργου πάνω στον καμβά.  Η αφαίρεση είναι πιο συνειδητή, επιδιώκεται. Υπήρχε πάντα στον τρόπο της αφήγησης, αλλά πλέον προϋποθέτει την απόδοση. Πρόκειται για ένα προκλητικό παιχνίδι, καθώς ακολουθώ ένα μονοπάτι που ως τώρα μου ήταν λιγότερο ευδιάκριτο».

Ο ίδιος καταλήγει: «Σημασία έχει να εργάζεται κανείς με μανία και πίστη ότι είναι όσο πιο ειλικρινής γίνεται απέναντι στον εαυτό του με το έργο του. Μην ξεχνάμε ότι η δυνατότητα της έκφρασης είναι μεγάλο δώρο για όποιον τη διαθέτει. Έχει πάντα διεξόδους και μέσα από την καταγραφή τους (μέσω της Τέχνης) μπορεί να είναι χρήσιμος και σε άλλους. Και πρέπει να είμαστε κοντά, γιατί ο κόσμος αλλάζει».


Συναυλία


Δραπέτες στη βροχή


Αμφιβολία


Κατάληψη δελτίου ειδήσεων