Χορεύοντας στη... Θεσσαλονίκη

Καλησπέρα φίλες και φίλοι από την ηλιόλουστη πλέον Θεσσαλονίκη. Μετά από χρόνια έχουμε άνοιξη κι όχι μία απλά μετάβαση από τον χειμώνα στο καλοκαίρι. Ο χρόνος περνάει γρήγορα και εμείς προσπαθούμε να τον γεμίσουμε όσο το δυνατόν πιο εποικοδομητικά. Δεν είναι όμως πάντα εύκολο, γιατί πολλές φορές ο κορεσμός της καθημερινότητας μας κάνει παθητικούς. Σημασία έχει να αδράξεις τη ζωή και να τη βιώσεις έντονα. Έτσι αντιλαμβάνομαι το νόημα της. Πάμε, όμως, στα δικά μας σιγά σιγά.

Ξεκίνημα από τα κινηματογραφικά δρώμενα. Μένω κι επιμένω, θα έλεγα, στη νέα ταινία ταινία του Γιάννη Σακαρίδη, «Πλατεία Αμερικής». Εκεί, λοιπόν, συναντιούνται άνθρωποι διαφορετικοί. Ο Μπίλι έχει ένα ροκ μπαρ και στο πατάρι του κάνει παράνομα τατουάζ, ο Νάκος είναι ο κλασικός βουτυρομπεμπές, που του φταίνε όλα, εκτός από τον εαυτό του και σταδιακά στο σκηνικό έρχονται ο Τάρεκ, Σύριος απόστρατος, πρόσφυγας στην Ελλάδα κι η Τερέζα, τραγουδίστρια αφρικανικής καταγωγής, μπλεγμένη στη νύχτα, που ψάχνει διέξοδο φυγής από τη χώρα. Ξεκάθαρη είναι η επιρροή του Βαγγέλη Μουρίκη, που υπογράφει το σενάριο, ενώ εμφανή είναι και τα στοιχεία του σινεμά του Οικονομίδη. Ο πρωταγωνιστής πετυχαίνει τον σκοπό του, έχει λυτρωθεί και θυσιάζεται, έχοντας ολοκληρώσει την αποστολή του.

Μία μικρογραφία της σημερινής κοινωνίας, της Αθήνας του 2017. Θίγονται ευαίσθητα ζητήματα του σήμερα. Ο ρατσισμός του (νέο)Έλληνα προς τους κατατρεγμένους της μοίρας. Η εκμετάλλευση των δουλεμπόρων μεταφορέων και η γραφειοκρατία είναι ορισμένα στοιχεία. Πού είναι άραγε η παγκόσμια κοινότητα; Μηδενική ανταπόκριση και τα αθώα θύματα του πολέμου πολλαπλασιάζονται. Αυτό που καθιστά την ταινία την καλύτερη ελληνική -στα δικά μου μάτια- για φέτος είναι πως παρότι το θέμα είναι βαρύ, αναδεικνύεται μέσα από μία χιουμοριστική σκοπιά. Ακροβατεί αριστοτεχνικά μεταξύ του δράματος και του γέλιου, όπως άλλωστε κι η καθημερινότητά μας.

Και από την «Πλατεία Αμερικής», στον «Επιφανή πολίτη» των Γκαστόν Ντουπράτ και Μαριάνο Κον. O Ντανιέλ Μαντοβάνι είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος συγγραφέας - του απονέμεται, μάλιστα, το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Τη μονότονη ζωή του διακόπτει ένα γράμμα από τη γενέτειρά του, το Σάλας της Αργεντινής, που έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τα έργα του. Σαράντα χρόνια μετά, αποφασίζει να επιστρέψει. Θα είναι όλα όμως, όπως τα φαντάζεται; Μία ιστορία με κλιμακούμενη ένταση κι ένα άκρως αγωνιώδες φινάλε. Η μυθοπλασία συγχέεται με την πραγματικότητα και εκεί ξεκινά η Τέχνη. 

Η σεμνότητα κι η ταπεινότητα του πρωταγωνιστή, Όσκαρ Μαρτίνεζ, που γνωρίσαμε στις «Ιστορίες για αγρίους», έρχεται σε αντιδιαστολή με τον φθόνο και τη ζήλια της τοπικής κοινωνίας, που δεν μπορεί να αντέξει, πως κάποιος όμοιος της προόδευσε κι έφτασε με προσωπικό αγώνα τόσο ψηλά. Πόσες φορές μπορεί να μετανιώσει ένας άνθρωπος για τη δεύτερη ευκαιρία που έδωσε στον τόπο που τον γέννησε; Μιλάμε για μία τραγωδία της ανθρώπινης φύσης, με αρκετά κωμικά στοιχεία, ικανά να ελαφρύνουν το κλίμα και να αποπροσανατολίσουν τον θεατή, που χρειάζεται δεύτερη ανάγνωση της κατάστασης για να προσεγγίσει την αλήθεια και να την ερμηνεύσει. 

Και από τις σκοτεινές αίθουσες στα αθλητικά δρώμενα. Πλήθος κόσμου συμμετείχε στον 12ο Διεθνή Μαραθώνιο Μέγας Αλέξανδρος. Χιλιάδες άνθρωποι, κλειστοί δρόμοι, εθελοντές, μουσικές. Όπως έπρεπε, μία μεγάλη γιορτή για όλη την πόλη. Αθλητές, επώνυμοι, παιδιά, μεσήλικες, γέροντες, άπαντες στον αγώνα. Όμορφες στιγμές για τους συμμετέχοντες - δύσκολες, βέβαια, για τους οδηγούς, καθώς για αρκετές ώρες ίσχυαν ειδικές κυκλοφοριακές ρυθμίσεις. Στα υπόλοιπα, είχαμε τη διακοπή της συνεργασίας του ΠΑΟΚ με τον Γιάννη Καλμαζίδη στο βόλεϊ. Ο άνθρωπος που έβαλε την ομάδα στον χάρτη του ελληνικού βόλεϊ αποτελεί παρελθόν και ο Δικέφαλος θα πορευτεί με τον Χόρχε Ελγκέτα, με στόχο το τρίτο σερί πρωτάθλημα, που μόνο εύκολη υπόθεση δεν είναι.

Και συνεχίζουμε στους δρόμους, καθώς το κακό έχει παραπάει. Έχουμε την τύχη ή την ατυχία να είμαστε οδηγοί στη Θεσσαλονίκη. Ο χειμώνας που μας πέρασε ήταν μακράν ο πιο δριμύς των τελευταίων ετών και άφησε πίσω του ανεξίτηλα τα σημάδια του. Παντού λακκούβες, κακοτεχνίες, ελλιπής φωτισμός. Ο κίνδυνος ατυχημάτων αυξημένος. Τι περιμένει, άραγε, ο δήμος για να επέμβει και δράσει; Ίσως την προεκλογική περίοδο. Και μετά λύπης μου το γράφω.

Και ξανά μέσα. Αυτή τη φορά στο θέατρο. Το «Χορεύοντας στη Λούνασα» είναι ένα έργο του Μπράιαν Φρίελ, που μιλά στην καρδιά των ανθρώπων. Μία συμπαραγωγή των ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης και Ιωαννίνων, σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη, που ανεβαίνει στη Μικρή Σκηνή του Θεάτρου της Μονής Λαζαριστών, από τις 6 ως τις 9 Απριλίου. «Ήρθε επιτέλους η στιγμή να φύγει ο τρόμος για το συναίσθημα και να ανέβουν στη σκηνή βαθιά ανθρώπινα έργα που η απλότητα των νοημάτων τους και η αλήθεια των χαρακτήρων τους, να αποτελούν πρόκληση για κάθε καλλιτέχνη, αγγίζοντας την ψυχή του θεατή», τονίζει η σκηνοθέτις, λίγο πριν την πρώτη παράσταση. 

Κλείνουμε, με τη μεγάλη συνάντηση της μουσικής με τον κινηματογράφο, στην κεντρική αίθουσα του Ολύμπιον. Μία και μοναδική στάση, “Raving Iran” της Susanne Regina Meures. Ο παραλογισμός της προσπάθειας να κάνεις house μουσική στο ισλαμικό Ιράν. Το φιλμ καταγράφει ακριβώς τον παραλογισμό του παραπάνω εγχειρήματος, που σε κάθε άλλη χώρα φαντάζει κάτι το φυσιολογικό. Μία ιστορία για τη γενναιότητα και την αλληλεγγύη. Αυτή ήταν η ζωή στη Θεσσαλονίκη, με το σκηνικό να συννεφιάζει και πάλι. Τόσο απρόσμενα, ανοιξιάτικα.