Οι Άγιες Μητέρες με τα γάντια…

O Werner Schwab δεν πρόλαβε καν να γιορτάσει τα γενέθλια του. Την Πρωτοχρονιά του 1994 βρέθηκε το πτώμα του. Δεν ήταν καν 36 ετών. Και όμως ο Werner μπορεί να μην πρόλαβε τα γενέθλια με τα 36 κεράκια αλλά άφησε πίσω του μια μικρή (καλλιτεχνική) περιουσία για να τον θυμούνται. Μέσα σε 4 χρόνια από το ανέβασμα του πρώτου έργου του μέχρι τον πρόωρο θάνατο του έγραψε 16 έργα – μια παραγωγή που του έδωσε μια θέση στο γερμανόφωνο θέατρο του 20ου αιώνα παρά τις αμφισβητήσεις που σχετίζονται με την εμμονή του σε μια ακραία θεματολογία και ένα καθόλου εύκολα προσβάσιμο στυλ γραφής.



Ο θεατρικός συγγραφέας και εικαστικός –γεννήθηκε και πέθανε στο Γκρατς της Αυστρίας- μπορεί και με το ισχυρό του αποτύπωμα να συμπεριληφθεί με άνεση στις τάξεις των «καταραμένων» καλλιτεχνών.  

Τον Schwab και μάλιστα με το πρώτο του έργο συστήνει στο αθηναϊκό κοινό η Ζωή Χατζηαντωνίου. Η τελευταία έχει την ευθύνη της δραματουργίας και της σκηνοθεσίας στις «Προεδρίνες» (Πειραιώς 260 χώρος Ε, Δευτέρα – Τετάρτη, 21.00).

Στο site του Φεστιβάλ Αθηνών διαβάζουμε: « Ο Αυστριακός συγγραφέας Βέρνερ Σβαμπ, που ελάχιστα γνωρίζουμε στην Ελλάδα, θεωρείται ότι ανανέωσε την παράδοση του γερμανικού εξπρεσιονισμού με μια γραφή που εξερευνά το αποκρουστικό, ποτισμένη από την αυστριακή παράδοση της μαύρης κωμωδίας.

Το πρώτο του έργο, Οι προεδρίνες (Die Präsidentinnen), πρωτοπαρουσιάστηκε στο Theater im Künstlerhaus της Βιέννης το 1990. Οι προεδρίνες –η Έρνα και η Γκρέτε, συνταξιούχες καθαρίστριες, και η Μαριέντλ, καθαρίστρια με ειδικότητα στο ξεβούλωμα των απόπατων– δεν ομιλούν, «ομιλούνται», «σέρνονται πίσω από τη γλώσσα όπως σέρνονται τα τσίγκινα κουτάκια πίσω από την ουρά ενός σκυλιού». Στην παράσταση τις τρείς Προεδρίνες ( ή Πρώτες Κυρίες ή Άγιες Μητέρες όπως αλλάζει ο τίτλος τους από παράσταση σε παράσταση, από χώρα σε χώρα) είναι η Ρούλα Πατεράκη, η Μαρία Κατσιαδάκη και η Εύη Σαουλίδου – ενώ μαζί του στην σκηνή θα βρίσκεται και η μπάντα Ruined Families. 

Η Έρνα, η Γκρέτε και η Μαριέντλ μαζεύονται να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα και την καινούργια έγχρωμη τηλεόραση της Έρνας. Ο πνευματικός τους ορίζοντας δεν ξεπερνάει ποτέ τη μικροαστική μπαναλιτέ, τη βιαιότητα και τον θρησκευτικό φανατισμό. Ζούνε σ’ έναν φαντασιακό κόσμο και η απώλεια του ελέγχου των φαντασιώσεών τους οδηγεί σε αποτρόπαιο φινάλε».  

Για το τέλος, λίγα λόγια για την Ζωή Χατζηαντωνίου. Η τελευταία σπούδασε στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης, στο Movement Research και το Dance Space Center στη Νέα Υόρκη.



Ως χορογράφος έχει συνεργαστεί με πολλές θεατρικές ομάδες, σκηνοθέτες και θεατρικούς οργανισμούς στην Ελλάδα, καθώς και με τη Νεανική Θεατρική Ομάδα του Βερολινέζικου Θεάτρου “Schaubühne”. Από το 2005 μέχρι το 2007 συνεργάστηκε ως σκηνοθέτις-χορογράφος στο ευρωπαϊκό project “i-MAP” (“Integration of Media, Art and Performance”) που παρουσιάστηκε ταυτόχρονα στην Αθήνα (“Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού”), το Άμστερνταμ (De Waag) και τη Σόφια (Red House), με τη μορφή της διαδραστικής παράστασης πολυμέσων See you in Walhalla. Το 2007 παρουσιάστηκε η δεύτερη εκδοχή της παράστασης Fwd:See you in Walhalla από την “amorphy.org” στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Την άνοιξη του 2010 σκηνοθέτησε το σιωπηλό μονόλογο Wunschkonzert του Franz Xaver Kroetz στο “Από Μηχανής Θέατρο”. Χορογραφική δουλειά της έχει παρουσιαστεί επίσης στο Joyce SoHo και στο Evolving Arts Theater (Νέα Υόρκη) με την “cosmosdance.cο”, καθώς και στο Macau Cultural Center (Κίνα) και το Southbank Center (Λονδίνο) με το “Θέατρο της Σιωπής” και την παράσταση Αναζητώντας τον Οιδίποδα (σκην. Ασπασίας Κράλλη). Παλαιότερα, έχει συνεργαστεί με την Στέγη (Μικρή Σκηνή, Ιανουάριος 2015) για το ανέβασμα της παράστασης για παιδιά και εφήβους με τίτλο Αφιξη, βασισμένη στην ομώνυμη –χωρίς λόγια– εικονογραφημένη νουβέλα του βραβευμένου συγγραφέα Shaun Tan, ενώ τον Ιούλιο του 2015 ανέβασε με την συνεργασία του Δημήτρη Καμαρώτου στο Φεστιβάλ Αθηνών ( Πειραιώς 260, Χώρος Η) την παράσταση Οι τυφλοί ή Ο ήχος των μικρών πραγμάτων σε μεγάλο σκοτεινό τοπίο ( μια παράσταση βασισμένη στο ομώνυμο δράμα του Μώρις Μαίτερλινκ).