«Via Dolorosa»: Έντεκα διηγήματα κατά της βίας!

Με το βιβλίο «Via Dolorosa», τον μικρό αυτό τόμο των 98 σελίδων κλείνει η «Τριλογία της Κρίσης», που ξεκίνησε με το «Crisis: 10 + 1 διηγήματα για την ελληνική κρίση» και το «Αμ’ έπος ανέργων: 8 ενεργά διηγήματα». Το νέο βιβλίο που  κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Vakxikon.gr, περιλαμβάνει έντεκα διηγήματα νέων συγγραφέων που καταπιάνονται με το θέμα της βίας.

Οι επιμελητές εξηγούν ότι η ιδέα για αυτήν την έκδοση προέκυψε μέσα από συζητήσεις σχετικά με την ολοένα αυξανόμενη επιδημία της βίας στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, καθώς στα χρόνια της οικονομικής κρίσης έχει πάρει διαστάσεις που ξεπερνά την μορφή του κοινωνικού φαινομένου και έχει εξελιχθεί σε ένα μόνιμο καθεστώς σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις .

«Ειδικά η επανεμφάνιση του φασισμού με υψηλά ποσοστά αποδοχής από τους Έλληνες πολίτες, είναι ένα καθοριστικό στοιχείο που καταδεικνύει ότι η βία γίνεται αποδεκτή ως μέσο επίλυσης καταστάσεων και όχι ως ακραία συμπεριφορά», επισημαίνουν στoν πρόλογο.

Οι διηγηματογράφοι, θεωρώντας ότι η λογοτεχνία οφείλει να μιλήσει για εκείνο που όλοι αρνούνται ή κάνουν ότι δεν βλέπουν - «για τον ελέφαντα μέσα στο δωμάτιο» - παρουσίασαν ο καθένας και η καθεμία πτυχές της βίαιης εποχής μας με ωμό ρεαλισμό . Τα κείμενα εμπλουτίζονται με αντίστοιχες ασπρόμαυρες και έγχρωμες φωτογραφίες που λειτουργούν άλλες φορές με σοκαριστική αμεσότητα και άλλες φορές με αφαιρετικό υπαινιγμό.

Τα διηγήματα του βιβλίου

«Μήπως ξέρεις πως με λένε;», Αντιόπης Αθανασιάδου.

«Νόσος», Αγγέλας Γαβρίλη.

«Με τον τρόπο σου, ακόμα χορεύεις», Νίκου Ερηνάκη.

«Η βροχή στα μάτια της», Μαρίας Κατσοπούλου.

«Χάπι εντ», Δάφνης Μανούσου.

«Πεζός ρομαντικός επίλογος», Κυριάκου Μαργαρίτη.

«Η εξαίρεση του ‘’Π’’», Διονύση Μαρίνου.

«Λεοντή», Νίκου Ξένιου.

«Αγκινάρες» [Ο χρόνος παίρνει], Γιάννη Παπαγιάννη.

«Τώρα», Ηλία Σεφερλή.

Όπως γράφει στο επίμετρο ο Νέστορας Πουλάκος, οι συγγραφείς - που επελέγησαν με κριτήριο να έχουν στο ενεργητικό τους τρία βιβλία - θέτουν επί τάπητος θέματα που μας καίνε με όρους «docudrama», δηλαδή διήγηση ιστοριών βγαλμένες από την ίδια την ζωή: «Μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας σε κάθε σπίτι, όχι μόνο ελληνικό αλλά και παγκοσμίως, θεριεύει το τέρας της βίας, αναπτύσσεται ο ιός της. Κατά όπως φαίνεται, η βία έχει πολλά ποδάρια και είναι τόσο ύπουλα, που μεγαλώνουν χωρίς να τα καταλαβαίνεις δίπλα σου, κοντά σου, μέσα σου».

Πηγή: Αθηναϊκό Πρακτορείο