Γερμανία: Tην αποποινικοποίηση της αιμομιξίας ζητά ανώτατη αρχή του κράτους

Ο Γερμανός Patrick Stuebing δόθηκε για υιοθεσία όταν ήταν μωρό και μεγάλωσε χωριστά από την αδελφή του Susan Karolewski. Τα δύο αδέλφια συναντήθηκαν μετά από είκοσι χρόνια, όταν εκείνος ήταν 24 ετών και η αδελφή του 16. Τα αδέλφια παντρεύτηκαν και απέκτησαν τέσσερα παιδιά, αλλά επειδή σύμφωνα με τον Γερμανικό ποινικό κώδικα η αιμομιξία είναι αδίκημα, ο άντρας φυλακίστηκε για τρία χρόνια.
Δεν διευκρινίζεται πάντως αν τα δύο αδέλφια γνώριζαν για τη συγγενική τους σχέση πριν παντρευτούν ή αν εκ των υστέρων την πληροφορήθηκαν.



Ο Stuebing έκανε έφεση στο Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της χώρας του και στο Ευρωπαϊκό  Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το 2012, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Το «Ανώτατο Συμβούλιο Δεοντολογίας» στη Γερμανία συνήλθε για την υπόθεση την Τετάρτη και αποφάσισε κατά πλειοψηφία ότι θα πρέπει να δοθεί τέλος στην ποινικοποίηση της αιμομιξίας μεταξύ αδελφών στη χώρα, επειδή η γέννηση παιδιών με αναπηρίες από αυτούς τους γάμους δεν συνιστά ισχυρό παράγοντα για την ποινικοποίησή τους.

Ο πρόεδρος του Συμβουλίου, Christiane Woopen, ήταν ανάμεσα στα 14 μέλη που ψήφισαν υπέρ της κατάργησης του άρθρου 173 του Γερμανικού ποινικού κώδικα που θεωρεί αδίκημα ποινικά κολάσιμο την αιμομιξία, ενώ 9 άτομα ψήφισαν κατά της κατάργησής του και δύο απείχαν από την ψηφοφορία.

Το «Γερμανικό Συμβούλιο Δεοντολογίας» μετά την συνεδρίαση της Τετάρτης εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία τονίζει: «Η αιμομιξία μεταξύ αδελφών είναι πολύ σπάνια στις δυτικές κοινωνίες, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, αλλά όσοι έχουν εμπλακεί σε μια τέτοια κατάσταση η ζωή τους είναι δύσκολη υπό το πρίσμα της απειλής της τιμωρίας. Οι άνθρωποι αυτοί αισθάνονται ότι έχουν παραβιαστεί οι θεμελιώδεις ελευθερίες τους και εξαναγκάζονται να ζουν μια κρυφή ζωή. Το Συμβούλιο Δεοντολογίας  έχει εξετάσει περιπτώσεις αμφιθαλών αδελφών, που έχουν μεγαλώσει χώρια και συναντώνται στην ενήλικη ζωή τους».

Από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας του Patrick Stuebing, τα τρία έχουν δοθεί σε κρατικά ιδρύματα, το μικρότερο μεγαλώνει με τη μητέρα του, ενώ τα δύο από τα τέσσερα είναι άτομα με ειδικές ανάγκες, χωρίς όμως να έχει διευκρινιστεί αν αυτό οφείλεται στο ό,τι προέρχονται από αιμομικτικό γάμο.