«Σιγά μην σταματήσω να τρώω χταπόδια»

Εδώ και τουλάχιστον δυο ημέρες το feed μου στα social media έχει γεμίσει με πληροφορίες για τα χταπόδια. Μιας και βρισκόμουν εκτός Αττικής για το τριήμερο, η αλήθεια είναι πως δεν είχα καταλάβει τι ακριβώς συνέβαινε και προς τι όλος αυτός ο χαμός. Τρώγοντας, όμως, ένα χταποδάκι στη σχάρα σε κάποια παραλία της Σίφνου το μεσημέρι της Δευτέρας κι ενώ πήγαινα να ανεβάσω τη φωτογραφία του στο Instagram, η παρέα μου με ενημέρωσε πως ίσως και να μην είναι καλή ιδέα.

Κάπως έτσι, η κουβέντα γύρω από τα χταπόδια έπεσε στο τραπέζι. Όλα είχαν ξεκινήσει, βλέπεις, μερικές ημέρες νωρίτερα από μια δήλωση του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη, Αλεξάντερ Πέιν, στην Καθημερινή πως δεν μπορεί να καταλάβει γιατί οι Έλληνες τρώμε χταπόδι.

Έπειτα ακολούθησε ένα άρθρο γνώμης στην ίδια εφημερίδα από τον editorial director της διαΝΕΟσις, Θοδωρή Γεωργακόπουλο, ο οποίος εξήγησε τους λόγους που έχει σταματήσει να τρώει χταπόδια, δικαιολογώντας την άποψή του με το γεγονός πως «είναι πανέξυπνα». Από το σημείο αυτό τα social media διχάστηκαν με το αν πρέπει ή όχι να καταναλώνουμε τα αν μη τι άλλο συμπαθέστατα μαλάκια.

Η αλήθεια είναι πως ο καθένας έχει το δικαίωμα να επιλέξει αν θέλει να φάει χταπόδι ή όχι. Σε αυτό δεν χωρά καμία διαπραγμάτευση. Αυτό που προβλημάτισε, όμως, είναι ο διαχωρισμός των βρώσιμων ζώων σε «έξυπνα» και κατά συνέπεια σε «χαζά». Για παράδειγμα, γιατί δηλαδή να μπορούμε με άνεση να παραγγείλουμε σε μια ταβέρνα ένα οποιοδήποτε «χαζό» ψάρι, αλλά όχι ένα «πανέξυπνο» χταπόδι; Πόσο μάλλον όταν γνωρίζουμε ότι πολλές φορές τα ψάρια που φτάνουν στο πιάτο μας είναι προϊόντα υπεραλίευσης ή ακόμη και παράνομης αλιείας;

ΠΗΓΗ: GAZZETTA