Δημήτρης Δανίκας

Κι όμως, οι αριθμοί, τα δημοσκοπικά ευρήματα, αλλά και πρόχειρες κουβεντούλες αποκαλύπτουν το ακριβώς αντίθετο. Η απόσταση με τίποτα δεν καλύπτεται. Προς το παρόν. Ο Κυριάκος προηγείται. Ο Αλέξης ακολουθεί εξ αποστάσεως, δεύτερος και καταϊδρωμένος.

Κι όμως, ο «δρόμος» ήταν και είναι με ροδοπέταλα στρωμένος. Ωστε να τον διαβεί με σαρωτικό καλπασμό μια «καλά οργανωμένη και αξιόπιστη αντιπολίτευση».

Η λίστα, ίσως η μεγαλύτερη των τελευταίων χρόνων. Από πού ν' αρχίσεις και πού να τελειώσεις. Από τον COVID-19 στο lockdown. Από το lockdown στο ρεκόρ νεκρών λόγω COVID-19. Από το ρεκόρ νεκρών στο ημι-ξεχαρβαλωμένο δημόσιο σύστημα Υγείας. Από το ημι-ξεχαρβαλωμένο σύστημα Υγείας στην κάθετη πτώση της «τουριστικής εθνικής βιομηχανίας».

Από εκεί, στις αλλεπάλληλες προκλήσεις και απειλές της Τουρκίας εναντίον του μισού Αιγαίου. Από εκεί, στις φλόγες της πύρινης κόλασης, όπως φερ’ ειπείν ένα χρόνο πριν στο Τατόι και τη Βαρυμπόμπη. Από εκεί, στις στάχτες και τ’ αποκαΐδια σε δεκάδες περιοχές της επικράτειας, κυρίως στην Πεντέλη. Ενδιαμέσως, τα χιόνια και η Αττική οδός που παραλίγο να μετατραπούν σε «γκιλοτίνα» εγκλωβισμένων οδηγών.

Και από εκεί, στην Ουκρανία, στον Πούτιν, στην ενεργειακή κρίση, στα τιμολόγια με τις ληστο-ρήτρες αναπροσαρμογής, στην επέλαση της ακρίβειας και τη φτωχοποίηση εκατομμυρίων ψυχών. Δύο «γεγονότα» δεν μας έχουν προκύψει. Ακόμα. Είτε αστεροειδής, είτε προσγείωση κάποιων εξωγήινων πλασμάτων που θα μας εξαερώσουν εντελώς!

Το πιο αντιφατικό και οξύμωρο όλων των δημοσκοπικών ευρημάτων είναι ότι από τη μία η κυβέρνηση, σχεδόν σε όλους τους τομείς, βαθμολογείται αρνητικά. Και από την άλλη, στην ερώτηση «ποιος ο καλύτερος;», η απάντηση είναι «Κυριάκος Μητσοτάκης». Περίπου, το μη χείρον βέλτιστον.

Η απάντηση που λαμβάνεις στην καθημερινότητά σου από «ανώνυμους» συμπολίτες σου είναι απλή και καταλυτική: «Του Κυριάκου τού έπεσαν όλα πάνω του», το πρώτο. «Και τι καλύτερο θα έκανε ο Τσίπρας; Μα φυσικά τα χειρότερα», το δεύτερο.

Η μνήμη της τετραετίας (και κάτι) ψιλά των ταχαριστερών είναι νωπή. Η φράση που ο Γιάνης Βαρουφάκης εκστόμισε με συγκρατημένη ηδονή «αγάπη μου, έκλεισα τις τράπεζες», ως φάντασμα έχει στοιχειώσει τα επιτελεία της Κουμουνδούρου. Η αριστερή φρασεολογία με τη δεξιά πολιτική, το πιο ανεξίτηλο αποτύπωμα αυτής της πολιτικής. Οι κυβιστήσεις, το ανέκδοτο της ίδιας πολιτικής. Και η επέλαση της Εφορίας, κυρίως στους μικρομεσαίους, δεν πρόκειται να ξεχαστεί.

Δύο παραδείγματα είναι αρκετά και άκρως εκκωφαντικά. Το πρώτο για τις πυρκαγιές. Δηλαδή για την οξύτατη κριτική που ασκεί η αξιωματική αντιπολίτευση. Μα επειδή το βάρος από τις στάχτες 103 θυμάτων στο Μάτι, ακόμα και μικρών παιδιών, πλακώνει ακόμα τον αέρα των γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι ταπεινότητα, χαμηλοί τόνοι και αυτομαστίγωμα.

Με απλά λόγια, εκείνη η απέραντη τραγωδία είναι το εφαλτήριο πάνω στο οποίο πατάει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Δεν μιλάνε για σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου. Μιλάνε με προτάσεις. Μιλάνε με αυτοκριτική και ειλικρινή διάθεση. Μιλάνε με σοβαρότητα και ωριμότητα. Μιλάνε με τόνο εθνικό και όχι κομματικό.

Το δεύτερο παράδειγμα, μια μικρή «λεπτομέρεια». Σχετικά με την αποφυλάκιση του Δημήτρη Λιγνάδη. Από τη μία, λοιπόν, με τροπολογία του ΣΥΡΙΖΑ και της 1ης Ιουλίου του 2019, ο Λιγνάδης με ποινή φυλακίσεως δώδεκα ετών κατάφερε να επιστρέψει στο διαμέρισμά του. Και από την άλλη, στελέχη του Τσίπρα εξαπολύουν μύδρους, υπονοώντας φυσικά πως οι συγκεκριμένοι δικαστές λειτούργησαν ως εντολοδόχοι του Κυριάκου Μητσοτάκη. Επομένως, ο πρωθυπουργός συγκαλύπτει διαστροφές παιδόφιλων και άλλων νοσηρών αμαρτωλών.

Μπας και ο Αλέξης είναι άνθρωπος του Κυριάκου Μητσοτάκη; Food for thought!