Δημήτρης Δανίκας

Αν έχετε εξασφαλίσει αυτοκίνητο σύγχρονης τεχνολογίας, τότε οι αισθητήρες του θα σας ειδοποιούν κάθε κλάσμα του δευτερολέπτου όταν το όχημά σας προσεγγίζει το οποιοδήποτε αντικείμενο και εμπόδιο. Μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις, πριν από κάθε μοιραία σύγκρουση, το όχημα σας ακινητοποιείται αυτομάτως.

Με απλά λόγια. Εν έτει 2023 στο συγκεκριμένο σταθμό της Λάρισας δεν υπήρχε το εντελώς στοιχειώδες, ένας ηλεκτρονικός πίνακας που να απεικονίζει την τροχιά και την πορεία κάθε συρμού. Η τεχνολογία που υπάρχει σε κάθε smart phone αξίας μερικών εκατοντάδων ευρώ, είναι όνειρο απατηλό για τους ελληνικούς σιδηροδρόμους.

Η ζωή και ο θάνατος όλων αυτών των αθώων επιβατών, κυρίως νέων παιδιών, στα χέρια ασυρμάτων του 1920, κινητών των μηχανοδηγών και στο έλεος της τύχης, της μοίρας και της «κακιάς ώρας». Ασε το ακόμα χειρότερο. Όταν προσφάτως είχαν σημειωθεί δύο εκτροχιασμοί που παραλίγο να κοστίσουν ζωές πολλών επιβατών. Αποσοβήθηκε η καταστροφή την ύστατη στιγμή με τις επιδέξιες μανούβρες των μηχανοδηγών. Ασε το άλλο που επίσης προσφάτως άρπαξε φωτιά η μηχανή.

Ασε τις εκθέσεις, τις προειδοποιήσεις και τις παραιτήσεις στελεχών που με βεβαιότητα έκρουαν τον κώδωνα κινδύνου επερχόμενης τραγωδίας. Και άσε το ιστορικό γεγονός όταν με το πρώτο δημοψήφισμα των χουντικών, για το νέο Σύνταγμα που διενεργήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου του 1968, ο συρμός επιστροφής προς Αθήνα εκτροχιάσθηκε με νεκρούς πάνω από τριάντα.

Με απλά λόγια όσα χρόνια και να περάσουν οι αρμόδιοι βλέπουν τα τραίνα να περνούν, να εκτροχιάζονται και έτσι άφθονα ανύποπτα πλάσματα να εξαερώνονται και να πεθαίνουν. Αυτό το απύθμενο χάσμα. Ανάμεσα στην Ευρώπη, ακόμα και την Ανατολική, με την Ελλάδα την τάχα μου Ευρωπαική.

Που σημαίνει πως όλες αυτές οι ψυχές πλήρωσαν και τροφοδότησαν με το αίμα τους όλες τις παθογένειες της νεοελληνικής πραγματικότητας: ανικανότητα, διαπλοκή, εργολάβοι, αναποφασιστικότητα, αδιαφορία, ερασιτεχνισμός, αναλγησία όλα αυτά τα καλά χωρών της Υποσαχάριας Αφρικής.

Και τέλος η γνωστή ιστορία. Δηλαδή το «όλα για πούλημα». Δηλαδή από τη μια μεριά το κράτος από την άλλη η λεγόμενη «ιδιωτική πρωτοβουλία». Οπου το μεν κράτος πορεύεται με την λογική της γνωστής κομματικής «πελατείας». Κάπως έτσι φορτώνει σε κάθε δημόσιο οργανισμό και σε κάθε δημόσια εταιρεία, πλήθος πελατών. Εμείς πληρώνουμε, οι πολιτικοί διορίζουν, βολεύουν και στη συνέχεια με τις ψήφους των πελατών τους βγαίνουν.

Και από την άλλη η «ιδιωτική πρωτοβουλία» τουτέστιν εταιρείες που με την λογική της κερδοφορίας αλλά και της αισχροκέρδειας, συρρικνώνουν, περιορίζουν, κόβουν, στραγγίζουν έτσι ώστε περισσότερα να τσεπώσουν.

Κάπως έτσι ο οργανισμός σιδηροδρόμων, στην αρχή κρατικός, φορτωμένος με άφθονο προσωπικό. Στη συνέχεια και προκειμένου να ξεφορτωθούμε το βαρίδι των πελατών, τον πουλάμε σε κάποια εταιρεία με την εξής λογική. Η εταιρεία, δηλαδή η ιδιωτική πρωτοβουλία, αναλαμβάνει το φιλέτο επιβατών, εισιτηρίων και άλλων λειτουργιών. Το κράτος από την άλλη θα αναλάβει το κόστος των υποδομών. Τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μου.

Αυτός ο λεγόμενος κρατικοδίαιτος καπιταλισμός. Αυτή η κομπραδόρικη οικονομία. Μα του λες, τέτοια πράγματα δεν γίνονται ούτε στην Γερμανία της Δεξιάς Χριστιανοδημοκρατίας. Και σου απαντάει: Εδώ είναι Ελλάντα. Τα μυαλά στα κάγκελα. Ενίοτε κυριολεκτικά, δολοφονικά και καταστροφικά!