Δημήτρης Δανίκας

Τα εγκαίνια μιας άλλης εποχής που εν συντομία ονομάστηκε «παγκοσμιοποίηση». Αλλωστε η πορεία των μελών της Ευρωπαικής Ενωσης είναι χαραγμένη και «ασφαλτοστρωμένη» με το πολυπόθητο υλικό της ελεύθερης διακίνησης ανθρώπων και κεφαλαίων

Κι όμως οι πόλεμοι, το πλιάτσικο, η φρενήρης και αχόρταγη βουλιμία πολλαπλασιασμού του ιδιωτικού κεφαλαίου, κατέληξαν, για πολλούς λαούς σε έναν ασταμάτητο και ανατριχιαστικό εφιάλτη. Κάπως έτσι διογκώθηκε το μεταναστευτικό , το προσφυγικό κύμα αθώων πλασμάτων προς τις ευρωπαικές νησίδες ασφαλείας, δημοκρατίας και κάποιας αξιοπρεπούς διαβίωσης. Οι βομβαρδισμοί της νεοαποικιοκρατίας, επεστράφησαν με έναν υβριδικό «πόλεμο» εκατομμυρίων από τον λεγόμενο Τρίτο κόσμο προς την γηραιά ήπειρο

Μάχαιραν έδωκας μάχαιραν θα λάβεις. Οι Βρυξέλες και το Βερολίνο αγόρασαν τον «φράχτη» τους καταβάλλοντας ετησίως κάμποσα δισεκατομμύρια στα ταμεία της Τουρκίας. Με απλά λόγια είπαν στον Ερντογάν «μάντρωσέ τους εσύ κι εμείς θα σε πληρώνουμε». Κι εκείνος μάντρωσε μερικά εκατομμύρια ψυχές σε άθλιες υποδομές. Ετσι όλα αυτά τα εκατομμύρια αθώων πλασμάτων μετατράπηκαν σε «αριθμούς», σε φτηνά «αντικείμενα» και σε εφαλτήρια εκβιασμών

Ενας, ο βασικότερος όλων αυτών, το οργανωμένο σχέδιο λαθραίας εισόδου χιλιάδων προσφύγων στην ελληνική επικράτεια. Η περιοχή του Εβρου έγινε μια εμπόλεμη ζώνη ενός ακήρυκτου πολέμου. Κι έτσι κάθε πολίτης αυτής της δύσμοιρης Σωρρακώσταινας βρέθηκε σε δίλημμα. Από τη μια ο στοιχειώδης ουμανισμός του στα κάγκελα. Από την άλλη η προοπτική εισόδου εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων τον έστελνε στα κεραμίδια

Με δεδομένη την ισχνή παραγωγική δυνατότητα της χώρας. Και με δεδομένα τα πλείστα προβλήματα που θα δημιουργούσε η ελεύθερη διέλευση αλλά και εγκατάσταση προσφύγων, ο φράχτης στα βόρεια σύνορά μας, ήταν και είναι ένα αναγκαίο κακό. Τρομερή η αντίφαση. Η πραγματικότητα σαρώνει κάθε ανθρώπινο σχεδιασμό. Ολα ανοιχτά και ταυτόχρονα όλα κλειστά

Και οι άλλες ευρωπαικές χώρες με την άνεση των δικών τους, εξασφαλισμένων συνόρων, πορεύονται με την λογική «η Τουρκία από τη μια η Ελλάδα από την άλλη». Που σημαίνει πως ο δικός τους, αόρατος φράχτης, είναι τα ανατολικά σύνορα. Δηλαδή η Τουρκία και η Ελλάδα. Μ αυτή την απίστευτη και καθόλου αλληλέγγυα λογική κι εγώ ως ευρωβουλευτής, μέλος κάποιου Λαικού, δεξιού κόμματος, θα ψήφιζα εναντίον χρηματοδότησης κάποιου φράχτη, σε κάποια χώρα με την ονομασία Hellas. Αμ τι νομίζετε; Κορόιδα είναι;

Καρπαζοεισπράκτορας η Σωρρακώσταινα με τα δάνεια και τα ελλείματα. Καρπαζοεισπράκτορας και με τους πρόσφυγες και μετανάστες. Εκεί εκεί στη Β εθνική

Επί της ουσίας λοιπόν. Αφού πρώτα τους βομβάρδισαν και τους κατέστρεψαν, στη συνέχεια οι φίλοι, τα «αδέρφια» μας οι Αμερικανοί, αλλά και οι Ρώσοι, όλους τους εγκατέλειψαν και κατά μεριά Τουρκίας και Ελλάδας τους έστρεψαν. Εμείς σκοτώνουμε. Εσείς τους μαντρώνετε.

Με ένα λόγο, θέλεις δεν θέλεις. Οσο και ουμανιστής, προοδευτικός να είσαι, η πραγματικότητα σε αναγκάζει με τον φράχτη να είσαι. Η ζωή είναι αμείλικτη. Το σύστημα εμείς το στηρίζουμε. Από τους βομβαρδισμούς και το πλιάτσικο στις τριτοκοσμικές χώρες κάποια ψίχουλα κι εμείς λαμβάνουμε. Επομένως δεν είναι καπρίτσιο του Κυριάκου. Είναι η ιμπεριαλιστική αλεστική μηχανή που σε αναγκάζει τον φράχτη να αγαπήσεις!