Δημήτρης Δανίκας

Τι συνήθως συμβαίνει; Παράλληλοι μονόλογοι. Όλα όσα ξέρουμε από τις τοποθετήσεις των κομμάτων, θα επαναληφθούν σε συμπυκνωμένη έκδοση με περιτύλιγμα πιασάρικων φράσεων και συνθημάτων. Όπως, ας πούμε, ψηφίζεις Ανδρουλάκη σου βγαίνει Τσίπρας. Κάτι τέτοιο.

Κάπως έτσι προκύπτουν μερικά, βασικά, ζητηματάκια. Κάθε αρχηγός αν και υποτίθεται ό, τι απευθύνεται σε όλους τους πολίτες, στην πραγματικότητα εκείνο που καταφέρνει είναι να επιβεβαιώσει τις προτιμήσεις των υποψηφίων ψηφοφόρων του. Είδες ο μεγάλος πόσο καλός ήταν; Είδες ευφράδεια και κατάλογο επιχειρημάτων;

Το δεύτερο, συνακόλουθο του πρώτου, η μεγάλη αξία δύο «στοιχείων». Από τη μια η εικόνα, το image. Και από την άλλη η ρητορική ικανότητα καθενός εξ αυτών. Το λέω αυτό, αφού το βασικό, το κυρίαρχο, το υπέρτατο και αναντικατάστατο «εργαλείο» της τηλεόρασης είναι η εικόνα.

Που σημαίνει πολλά πράγματα: ενδυμασία, ύφος, τρόποι, κίνηση σώματος και άλλα πολλά. Στο Σινεμά υπάρχουν δύο κατηγορίες ηθοποιών, ολόκληρης της κλίμακας. Από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, μέχρι τους τρίτους. Ακόμα και τους κομπάρσους.

Το μεγάλο ερώτημα των σκηνοθετών αλλά και των παραγωγών καταλήγει σε μία μόνο λέξη: «γράφει»; Τι εννοούν μ αυτό; Αν ο φακός φλερτάρει με τον συγκεκριμένο ηθοποιό. Για παράδειγμα, συμβαίνει το εξής: όταν βλέπεις στον δρόμο κάποιον πρωταγωνιστή να σου ξεφεύγει αυθόρμητα η απορία: μα αυτός που βλέπω είναι διαφορετικός απ αυτόν που έβλεπα στην οθόνη.

Για την διόρθωση κάθε ηθοποιού, συνεισφέρουν, δεκάδες ειδικοί. Από διατροφολόγους και στυλίστες μέχρι μακιγιέρ. Κάπως έτσι η εξουσία για την κολακευτική ανάδειξη ηθοποιών, καταλήγει στα χέρια ειδικών. Το ίδιο και με τους αρχηγούς. Αυτό που είδαμε στο debate είναι έργο «αόρατων», στο κοινό, επιτελών και ειδικών.

Οι οποίοι συμβουλεύουν τους πολιτικούς αρχηγούς τι να φορέσουν, πόσο να χαμογελάνε, με ποιες φράσεις να απαντάνε στους δημοσιογράφους, τι πρέπει να κάνουν ώστε με την εικόνα τους να γίνουν αρεστοί σε συγκεκριμένες και πολυπληθείς ομάδες θεατών.

Πρόσεξε τους μικρομεσαίους. Πρόσεξε πως θα απαντήσεις σε ζητήματα της ασφάλειας των πολιτών. Πρόσεξε με ποια επιχειρήματα θα απαντήσεις, πλαγίως, στους αντιπάλους σου.

Πρόσεξε το βλέμμα σου. Να μην κοιτάς δεξιά και αριστερά με απορία. Το βλέμμα να είναι σταθερό. Σα να κοιτάς στα μάτια των κάθε θεατή. Ετσι θα γίνεις οικείος, δικός του, κάποιος από την παρέα σου.

Η στάση σου να εμπνέει σεβασμό. Το ύφος σου να είναι προσιτό. Να σε καταλαβαίνουν όλοι, ακόμα και οι θεατές του τρίτου εξώστη. Να μην είσαι προκλητικός. Θυμάσαι τότε που ο Θόδωρος Πάγκαλος, ως υποψήφιος Δήμαρχος Αθηνών, με αλαζονεία χαρακτήρισε τον αντίπαλό του Δημήτρη Αβραμόπουλο «ο κύριος τίποτα;» Τι έγινε; Πάτωσε!

Πρόσεξε να είσαι απλός. Ετσι ώστε ο μέσος ψηφοφόρος να ταυτίζεται μαζί σου. Πρόσεξε να μην παριστάνεις τον ξερόλα. Και όταν στριμώχνεσαι να απαντάς με σεμνότητα «έγιναν λάθη, ζητάω συγγνώμη, άνθρωπος είμαι, θα επανορθώσω».

Πρόσεξε ακόμα να μην στοχοποιείς μερίδες του κοινού. Να μην κατηγορείς τους δημοσίους υπαλλήλους. Να κολακεύεις τη Νέα Γενιά. Και να δείχνεις ό, τι καταλαβαίνεις και κατανοείς όλους αυτούς που ακόμα δεν έχουν αποφασίσει τι να ψηφίσουν.

Με απλά λόγια, τα debate, ειδικά τέτοιου τύπου, με τόσους πολλούς πολιτικούς αρχηγούς και με κανονισμένες και συμφωνημένες τις ερωτήσεις, μοιάζουν με πασαρέλα πολιτικών καλλιστείων. Όλα αυτά που λέγονται προέρχονται από εξαιρετικά οργανωμένα και συντονισμένα επιτελεία ειδικών. Και στο τέλος της ημέρας, εκείνος η εκείνοι που θα κερδίσουν, δεν είναι τόσο οι πολιτικοί, όσο οι σκηνοθέτες, οι image makers και ο φακός.

Αρα όλοι, μα όλοι, υποκλίνονται στην εικόνα, στα γούστα των θεατών και στον φακό. Και το ερώτημα, προς εσένα το λέω, είναι απλό: ρε μπαγάσα, ποιο το βασικό κριτήριό σου για την κάλπη; Ο φακός και το image η η πολιτική ουσία, τα πεπραγμένα και η δική σου επεξεργασία; Ελεος!

Οποιος μπερδεύει τη πολιτική με τα reality shows, ε αυτός μπορεί να ψηφίσει Δημητρούλα. Με ξυρισμένο κρανίο, με ανασηκωμένο γιακά και με ύφος χιλιάδων Καρδιναλιών, ε αυτός ο νικητής του Survivor. Μέσα στη μόδα ο Βαρουφάκης!