Δημήτρης Δανίκας

Από τη μια πλευρά η διεκδίκηση χειραφέτησης, ισονομίας και υπαρξιακών δικαιωμάτων κάθε θηλυκού πλάσματος. Και είναι σωστό, επειδή αυτό το μέτρο μιας πολιτισμένης κοινωνίας που διεκδικεί για τον εαυτό της ρόλο ανώτερο και υποδειγματικό.

Και από την άλλη το αποτύπωμα μιας «μηχανοκίνητης» κούκλας. Ανεγκέφαλης και αφασικής. Μια κούκλας που κολακεύει την εξωτερικότητα. Που λειτουργεί ως «εργαλείο» ομορφιάς. Που επίσης λειτουργεί ως καθρέφτης, ως ομοίωμα και ως πρότυπο μιας θηλυκότητας δομημένης αποκλειστικά και μόνο στην εμφάνιση και την υποταγή.

Η Barbie το «αντικείμενο». Η Barbie το «πράγμα». Η Barbie η Barbiοποίηση κάθε θεατή που ταυτίζεται μαζί της. Η «πραγμοποίηση» κάθε θηλυκού πλάσματος που σ αυτή την ταινία «βλέπει» τις επιθυμίες της. Που ταυτίζεται μαζί της. Που υποτάσσεται στην αφασία της. Και που πλαγίως, χωρίς να το αντιλαμβάνεται, ακόμα χειρότερο αυτό, θα ήθελε να είναι το ομοίωμά της.

Με απλά λόγια το ομοίωμα, δηλαδή η κούκλα, η αντιστροφή της πραγματικότητας. Αντί η κούκλα να μοιάζει με το αληθινό και το αυθεντικό, το αληθινό θέλει να γίνει ομοίωμα του ομοιώματος.

Η Barbie, στην πραγματικότητα, επαναλαμβάνει, αφελώς, και είναι εξεπίτηδες έτσι φτιαγμένη η ταινία, το πρότυπο που τα Media, προβάλλουν για την Γυναίκα. Πως; Πάντα με τολμηρές πόζες. Πάντα τις καλλίγραμμες. Πάντα με σεξουαλικά υπονοούμενα. Πάντα το θηλυκό ως αφασικό, ανεγκέφαλο πλάσμα με μοναδικό προσόν, κι αν το έχει αυτό, το σώμα της.

Κάπως έτσι τα κριτήρια των αξιών, αντιστρέφονται. Επιτυχία η φωτογραφία. Επιτυχία η τολμηρή πόζα. Επιτυχία και κριτήριο οι αναλογίες. Επιτυχία η υποσχετική για όνειρα και επιθυμίες. Με απλά λόγια όλα αυτά τα «προτερήματα» που διαθέτουν οι επιτυχημένες σεξεργάτριες, καταλήγουν απόλυτα μεγέθη για κάθε θηλυκό πλάσμα που ορέγεται να μοιάσει με την Barbie.

Ποια η διαφορά ανάμεσα στην κούκλα, στο ομοίωμα και σε μια σεξεργάτρια; Επί της ουσίας καμία. Αφού και η Barbie είναι κούκλα. Είναι αντικείμενο. Είναι υποταγμένη. Ακόμα χειρότερα. Κάθε πορνογραφία, όσο πιο σκληρή και να είναι, δηλώνει την ταυτότητά της για το περιεχόμενό της. Η Barbie το κρύβει. Η εκπόρνευση η κρυφή γοητεία της.

Αυτές οι «αρετές» της ταινίας. Μπορεί, από τη μια, να σαρκάζει, να ειρωνεύεται και πλαγίως να χλευάζει την ηρωίδα της, όμως από την άλλη αναπαράγει την ιδεολογία που εκπέμπει αυτή η «κούκλα». Εν έτει 2023, όταν το Metoo έχει κατακλύσει το σύμπαν και ταυτόχρονα έχει ορθώσει απαγορευτικούς φράχτες σε κάθε άθλιο αρσενικό που θα τολμήσει να ορμήσει άνευ αδείας, την ίδια στιγμή, με την αστρονομική επιτυχία της ταινίας, όλα αυτά καταρρίπτονται, γκρεμίζονται και επιστρέφουν στο βαθύ, σκοτεινό, παρελθόν.

Με ένα λόγο: σου άρεσε η «Barbie»; Τότε δύο πράγματα συμβαίνουν: είτε είσαι αφασική και ανεγκέφαλη είτε θα ήθελες να μοιάσεις μ αυτή την κούκλα. Καιρός είναι να ψάξεις μέσα σου. Αν το κάνεις ολοκληρωμένα και τολμηρά, τότε ίσως να σκοτώσεις την Barbie μέσα σου!