Δημήτρης Δανίκας

Εντός των περισσοτέρων κομμάτων της αντιπολίτευσης. Από τη μια μεριά πανηγυρίζουν για την «ρωγμή» στην πορεία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και από την άλλη, την ίδια στιγμή, πολλά πρωτοκλασάτα στελέχη των ταχαριστερών της Κουμουνδούρου αναδεικνύονται πρωταθλητές στο προσφιλές σπορ των συντροφικών μαχαιρωμάτων!

Ο παραλογισμός στη νιοστή δύναμη. Η εσωτερική τοξικότητα βαράει κόκκινο εντός των γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ. Ο αρχηγός, υπερψηφισμένος από τις πρόσφατες, κομματικές εκλογές, στο στόχαστρο των συντρόφων της παλιοσειράς. Και η διχοτόμηση τόσο ορατή όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν.

Από εσωστρέφεια σε ακόμα χειρότερη εσωστρέφεια. Από περιδίνηση σε ακόμα πιο ιλιγγιώδη περιδίνηση. Και από το κακό στο χειρότερο. Ο, τι πιο αποκρουστικό και υπονομευτικό για τον υπέρτατο θεσμό τη κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Ο Κυριάκος χωρίς αντίπαλο. Η ρωγμή των πρόσφατων αυτοδιοικητικών εκλογών καταλήγει σε τρύπα επικών διαστάσεων εντός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Απίστευτο και όμως αληθινό.

Προφανώς οι «ομπρελιστές» οχυρωμένοι πίσω από ταχαριστερές, ιδεοληπτικές αξίες, βλέπουν το μέλλον τους χλωμό και σκοτεινό. Προφανώς «ακούν» τις καρέκλες τους να τρίζουν. Και ίσως πιστεύουν πως με τις εσωτερικές αναταράξεις ο Κασσελάκης θα απομονωθεί και το κόμμα θα επανέλθει στην αρχική του θέση.

Με απλά λόγια, αντίπαλος και μέγας εχθρός των ομπρελιστών δεν είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά ο Stefanos Kasselekis. Με απλά λόγια, για μια ακόμα φορά, οι «ομπρελιστές» μαζί με τους εσωτερικούς τους συμμάχους, αποδεικνύονται στην πράξη, οι μεγάλοι ευεργέτες του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Και το ακόμα χειρότερο γι αυτούς είναι η συνεχιζόμενη και ακατανίκητη κατηφορική πορεία προς ακόμα πιο χαμηλά ποσοστά. Όταν ισχυρίζονται ότι προέχει η ενδυνάμωση του κόμματος και μετά η συνεργασία των «προοδευτικών δυνάμεων». Μα ποια ενδυνάμωση και με ποιον να συνεργαστεί ο Νίκος Ανδρουλάκης; Με τον επικοινωνιακό αλλά αμφισβητούμενο Στέφανο Κασσελάκη; Με την «ομπρέλα» του Ευκλείδη Τσακαλώτου; Με τα «γαυγίσματα» του Παύλου Πολάκη;

Αυτή η εικόνα μιας εσωτερικής «αποσύνθεσης» χωρίς τέλος, συνδέεται, πλαγίως, με τον πέτσινο, αυτοδιοικητικό θρίαμβο του Νίκου Ανδρουλάκη. Που εκλαμβάνει τους πολίτες ως «πρόβατα» κατευθυνόμενα στο δικό του, πράσινο μαντρί. Και που προσπαθεί να μας πείσει για μια μαγική εικόνα.

Δηλαδή ότι μέσα σε διάστημα μόλις τριών μηνών από τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου, το κόμμα του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου, στην Α Αθηνών, κατάφερε από το 6.86%, δηλαδή δύο μονάδες κάτω από το ΚΚΕ, να εκτοξευθεί στο 56% του Χάρη Δούκα. Θα τρελαθούμε τώρα.

Σε όλα αυτά που συμβαίνουν στην Κουμουνδούρου όσο και στο ΠΑΣΟΚ, πρέπει να προσθέσει κάποιος τις αρχηγικές και αυταρχικές επιδόσεις της Ζωής Κωνσταντοπούλου, προέδρου «Πλεύσης ελευθερίας». Που αφού πρώτα, μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου βουλευτικών εκλογών, ξεφορτώθηκε με συνοπτικές και μάλλον «δικτατορικές» διαδικασίες κάποια ονόματα που ψηφίστηκαν στις πρώτες θέσεις του κόμματος. Τώρα, με την ίδια ορμή και την ίδια τόσο κομψή και «δημοκρατική» τακτική καρατομεί τον βουλευτή της παράταξής Μιχάλη Χουρδάκη. Είναι για να κλαίς; Όχι είναι να γελάς.

Και τέλος, κερασάκι σ αυτό το πρωτοφανές αλαλούμ της αντιπολίτευσης, πρέπει να συμπεριληφθούν τα μαχαιρώματα που έλαβαν χώρα εντός του «στρατοπέδου» των «Σπαρτιατών» με ένα αρχηγό τόσο μοναχικό όσο μια καλαμιά σ ένα άγονο, άνυδρο ακροδεξιό τοπίο.

Πράγματι υπήρξε ρωγμή. Όχι όμως λόγω αξιόπιστης αντιπολίτευσης. Καθόλου μάλιστα. Απλώς, το κυβερνητικό κόμμα με κάποιες επιλογές του αντιπολιτεύεται τον εαυτό του. Ακρως σουρεαλιστικό αλλά ολότελα αληθινό. Κυριάκος κερνάει, Κυριάκος πίνει. Ενίοτε με νερωμένο κρασί!