Δημήτρης Δανίκας

Τόσα θύματα. Τόσοι νέοι. Και όλοι, εμείς οι παρατηρητές, οι κανονικοί και νομοταγείς, έκπληκτοι και εμβρόντητοι καταφεύγουμε σε διαπιστώσεις τόσο ρηχές και τόσο πρόχειρες σα να αντικρύζουμε την έλευση εξωγήινων από τον Αρη.

Και όλοι σχεδόν, αποδίδουμε την αιτία στην ακαταλληλότητα της κρατικής μηχανής. Στην απουσία αστυνομικών δυνάμεων και στον φανατισμό των οπαδών που ενθαρρύνουν οι πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων. Όλα λάθος. Όλα βολικά. Όλα στο πόδι και τόσο βολικά.

Γιατί τόση βία; Μα η μαζική εξαθλίωση! Γι αυτό. Για παράδειγμα η Αμερική. Με ατελείωτο πλήθος ένστολων κατασταλτικών δυνάμεων. Με άφθονα, τιμωρητικά «εργαλεία». Με τόσες φυλακές. Και με τόσους μηχανισμούς. Κι όμως τα κρούσματα πολλαπλασιάζονται. Κι όμως κανένας νόμος και καμία αστυνομική δύναμη δεν μπορεί να περιορίσει την αυξητική πορεία βίας. Τον πολλαπλασιασμό συμμοριών. Και μάλιστα της χειρότερης μορφής. Όμως οι κατά συρροή δολοφόνοι.

Από που προκύπτει αυτή η εξαθλίωση; Από πολλούς παράγοντες. Ας πούμε από την ανταγωνιστικότητα. Οσο περισσότερη ανταγωνιστικότητα, τόσο περισσότερες μάζες καταλήγουν στο περιθώριο της κοινωνίας. Οσο περισσότερη τεχνολογία και εξειδίκευση τόσο περισσότεροι νέοι αισθάνονται ακατάλληλοι και άχρηστοι.

Ας πούμε η Παιδεία. Η Δημόσια Παιδεία. Διαβάσατε τα πρόσφατα αποτελέσματα μιας έρευνας του ΟΟΣΑ με την ονομασία «Pisa»; Εκεί λοιπόν το μέσο επίπεδο των Ελλήνων μαθητών, προσγειώνεται ανώμαλα στον πάτο όλων των ευρωπαικών χωρών.

Ακατάλληλοι στην κατανόηση κειμένου. Ακατάλληλοι στα Μαθηματικά. Ακατάλληλοι στις Φυσικές επιστήμες. Με απλά λόγια τα παιδιά μας χωρίς μορφωτικά εργαλεία, χωρίς στοιχειώδεις βάσεις αλφαβητισμού σε βάθος και χωρίς μελλοντική προοπτική. Ε πως μετά απ αυτό κάθε τέτοιος ακατάλληλος νέος να μην αισθανθεί άχρηστος και επομένως εχθρικός προς ένα σύστημα που τον σπρώχνει στο τίποτα και στο πουθενά;

Ας πούμε η ενδοοικογενειακή βία. Πλήθος τέτοιων περιστατικών στην επιφάνεια των ειδησεογραφικών δελτίων. Φανταστείτε τώρα πόσα άλλα, ακόμα περισσότερα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας καλύπτονται κάτω από το «χαλί» κάθε τέτοιας οικογένειας. Με τέτοιον πατέρα τέτοια γράμματα θα μάθεις.

Θέλετε και άλλα παραδείγματα; Επομένως η περιθωριοποίηση λόγω αυξημένου ανταγωνισμού και πολλά απαιτήσεων. Η καθηλωμένη στον ευρωπαικό πάτο, δημόσια ελληνική παιδεία. Και το οικογενειακό περιβάλλον, οι τρεις βασικοί λόγοι που προκαλούν, ενθαρρύνουν και σπρώχνουν νέα παιδιά στην οπαδική βία, στις συμμορίες εφήβων και γενικά στην παρανομία.

Αν κοντά σε όλα αυτά προσθέσει κανείς την οικονομική εξαθλίωση και την έλλειψη σοβαρών υποδομών στην ψυχιατρική θεραπεία, τότε να κάνουμε το σταυρό μας που ακόμα η βία των νέων δεν έχει χτυπήσει ταβάνι αμερικανικών επιδόσεων.

Και κάτι ακόμα. Μαζί με όλα αυτά το διαπιστωμένο γεγονός μιας πολιτικής, απ όλες τις παρατάξεις, χωρίς οράματα, χωρίς όνειρα και χωρίς προοπτικές. Ενας λαός που δεν ονειρεύεται ένα καλύτερο, πιο ανθρώπινο αύριο, καταλήγει στα «σκουπίδια». Πολίτες χωρίς όνειρα, λαός χωρίς Αύριο.

Από τη στιγμή που το χρήμα ο απόλυτος θεός. Από τη στιγμή που η πρόσβαση σε μια σύγχρονη Παιδεία, είναι όνειρο απατηλό. Από τη στιγμή που επικρατεί, κυριαρχεί ο χυδαίος υλισμός, ε τότε όλες αυτές οι ελλείψεις λειτουργούν σαν εφαλτήρια για τον οπαδικό φανατισμό και για τη βία νέων, εξαθλιωμένων, «αναλφάβητων» παιδιών.

Και για να μην έχουμε την παραμικρή αυταπάτη. Οι υπεύθυνοι και ηθικοί αυτουργοί αυτής της εξαθλίωσης δεν είναι μόνο οι πολιτικοί. Πολύ βολικό αυτό. Είναι και η κοινωνία των ενηλίκων. Είμαστε όλοι εμείς! Αφού πρώτα «σκοτώνουμε» τα παιδιά στη συνέχεια απορούμε πως εκείνα γρονθοκοπούν, μαχαιρώνουν και σκοτώνουν.

Κοινωνία είμαι ο καθρέφτης σου και σου μοιάζω!