Γιώργος Ευγενίδης

Είναι προφανές ότι μετά από 7+ χρόνια υπάρχει κόπωση, ότι η εσωτερική συνοχή της ΝΔ και του ίδιου του Μαξίμου δεν είναι ίδια. Όμως στην τελική ευθεία προς τις κάλπες, η κατάσταση θυμίζει το γνωστό ανέκδοτο «Ρε παιδιά, να οργανωθούμε λίγο: έχω φάει πέντε και δεν έχω δώσει καμία».

Πρώτη περίπτωση, η υπόθεση του Μιχάλη Μπεκίρη. Ένας αξιοπρεπής άνθρωπος και παλαιός πολιτικός και προσωπικός φίλος του κ. Μητσοτάκη, ο οποίος έφυγε από την εικόνα εν κρυπτώ και παραβύστω, χωρίς να ενημερωθούν καν μέλη του κυβερνητικού επικοινωνιακού επιτελείου που διάβασαν την παραίτησή του από το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. Στην περίπτωση του κ. Μπεκίρη τα πράγματα είναι σαφή: δεν ξέρω αν ο άνθρωπος έχει ή δεν έχει αναγνωρισμένο πτυχίο, γιατί δεν μας το λέει. Αν έχει, καλά θα κάνει να πάει αυτούς που περιγράφει ως συκοφάντες μέχρι τέλους. Αν δεν έχει, κακώς ήταν στη θέση του Διευθυντή του γραφείου του πρωθυπουργού στη Βουλή. Αλλά η κυβέρνηση δεν ήξερε τις προβλέψεις του Επιτελικού Κράτους που η ίδια εν χορδαίς και οργάνοις ψήφισε, απαιτώντας πανεπιστημιακό πτυχίο για μια σειρά πολιτικών θέσεων; Είτε λοιπόν ο νόμος που ορίζει τις τυπικές προϋποθέσεις είναι λάθος, είτε δεν πληροίς τις τυπικές προϋποθέσεις και δεν πρέπει να είσαι στη θέση, ασχέτως του ποιας ποιότητας άνθρωπος είσαι.

Υπόθεση Δημήτρη Καλογερόπουλου. Είναι δυνατόν κυβερνητικός βουλευτής εν μέσω συζήτησης για το εξαιρετικά κρίσιμο εθνικό θέμα που λέγεται «Τουρκολιβυκό Μνημόνιο» να λέει σε τηλεοπτικό πάνελ «τον ήπιαμε» και να μην υφίσταται τις συνέπειες; Η προσπάθεια διόρθωσης του κ. Καλογερόπουλου είναι εντελώς αστεία, όπως πολύ αστείο είναι και το περισπούδαστο ύφος με τις πομπώδεις λέξεις, ενώ η αρχική διατύπωση ήταν καφενειακού επιπέδου. Στο τέλος της ημέρας, αν κάποιος θέλει να κάνει καφενειακή ανάλυση με τσίπουρο και μεζέ για κρίσιμα εθνικά θέματα, μπορεί να πάει να την κάνει στο καφενείο της επιλογής του και όχι από τη θέση του βουλευτή. Σαν τον άλλον, τον σοβαροφανή Θεόφιλο Ξανθόπουλο του ΣΥΡΙΖΑ, που περήφανος για το αστείο του είπε από βήματος Βουλής «Και α και ου, τον ήπιαμε παντού». Μπράβο, να τον πάρει ο Σεφερλής για το Περοκέ φέτος τον χειμώνα.

Στο ίδιο μήκος κύματος, η περίπτωση του πολύ έμπειρου περί τα διεθνή Δημήτρη Καιρίδη, ο οποίος περιέγραψε το Τουρκολιβυκό ως πολιτική ήττα. Μπορεί εκ των υστέρων να προσπάθησε να εξωραΐσει την αρχική του διατύπωση, οι αρχικές εντυπώσεις όμως μένουν. Ακόμα και αν διατρέξει κανείς την πολύ πιο σκληρή περί τα εθνικά ομιλία του Κώστα Καραμανλή, θα δει ότι απέφυγε να χαρακτηρίσει κατ’ αυτόν τον τόν τρόπο το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, αποφεύγοντας την παγίδα στην οποία έπεσε ο Αντώνης Σαμαράς. Οι πρώην πρωθυπουργοί άλλωστε γνωρίζουν ή τουλάχιστον πρέπει να γνωρίζουν τι συνιστά εθνική ήττα και τι αποτελεί μια προβληματική κατάσταση, χωρίς όμως καμία διεθνή υπόσταση. Και στο τέλος της ημέρας, η ανάλυση για νίκες και ήττες ανήκει στα γήπεδα, όχι στη γεωπολιτική.

Μπορώ να συνεχίσω με πολλές περιπτώσεις, όπως του Μακάριου Λαζαρίδη, ο οποίος όμως αποσύρθηκε από τα πάνελ, αφού όμως έκανε τη Νάντια Γιαννακοπούλου του ΠΑΣΟΚ να δακρύσει από την ένταση που προκάλεσε στη συζήτηση. Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε την περίπτωση Λαζαρίδη περισσότερο, φρόντισε ο ίδιος να αναγνωρίσει το σφάλμα του δια της συγγνώμης του στην κ. Γιαννακοπούλου. Τώρα, απλώς μπορεί να μην ξαναβγεί στην τηλεόραση, ούτως ή άλλως δεν έχει και πολλά να προσθέσει.

Τα γράφω όλα αυτά γιατί το Μέγαρο Μαξίμου μπορεί προς τα έξω να μεταδίδει «προβληματισμό» για τα φαινόμενα κακοφωνίας, να κάνει διαρροές για «κίτρινες κάρτες» και προειδοποιήσεις σε υπουργούς και βουλευτές, αλλά στο τέλος της ημέρας όλα αυτά είναι ασπιρίνη για τον καρκίνο. Στην τελική ευθεία προς την κάλπη, ο κ. Μητσοτάκης πρέπει να σφίξει τα λουριά, αλλιώς κάθε προβληματική υπόθεση και δήλωση θα την εισπράττει ο ίδιος ως ζημία. Και στο τέλος της ημέρας, πολλοί κάνουν διάφορες δουλειές μέσα στο Μαξίμου. Κάποιος πρέπει επιτέλους να κάνει και αυτή τη δουλειά: του παιδονόμου.