Χρ. Ι. Στεφανάδης

Η αλαζονεία χαρακτηρίζεται από υπερβολική αίσθηση ανωτερότητας με αποτέλεσμα την υποτίμηση των άλλων. Η συμπεριφορά αυτή, είτε αφορά άτομα, είτε ομάδες, είτε εθνικές οντότητες, προάγει σε οδυνηρές συνέπειες ή ακόμα και καταστροφικές.
Πολλά παραδείγματα υπάρχουν από την μυθολογία, την ιστορία αλλά και την σύγχρονη εποχή.

Οι Άτλαντες από την μυθολογία , είχαν υπερφυσική δύναμη. Άρχισαν όμως να χάνουν τη θεϊκή τους δύναμη, όταν κυριεύτηκαν από ανθρώπινες αδυναμίες. Ο Πλάτωνας αναφέρεται σε αυτούς και σε μια χώρα, την Ατλαντίδα, που κατοικούνταν. Κυριευμένοι από αλαζονεία, στράφηκαν ενάντια σε άλλους εύπορους Μεσογειακούς λαούς, όπως οι Αθηναίοι, με σκοπό να τους κατακτήσουν.
Από τους Αθηναίους ηττήθηκαν την πρώτη φορά.

Μετά από αλλεπάλληλες όμως μάχες, οι Αθηναίοι τελικά λύγισαν κάτω από την δύναμη των Ατλάντων. Οι θεοί τότε εξοργίστηκαν με τους αλαζόνες Άτλαντες, και αποφάσισαν να τους τιμωρήσουν με αφανισμό, μέσα σε μία νύχτα. Έτσι καταποντίστηκαν και χάθηκαν μαζί με τη πατρίδα τους, την Ατλαντίδα.

Ο μύθος αυτός έχει ένα βαθύτατο συμβολισμό: Την αναπόφευκτη τιμωρία της αλαζονείας του ισχυρού, ο οποίος περιστασιακά θέλει να κινηθεί εναντίον άλλων, βασιζόμενος σε συγκριτικά πλεονεκτήματα που απορρέουν από την ισχύ του. Αυτά τα πλεονεκτήματα μπορεί να είναι στρατιωτικά και οικονομικά.

Στην διαδρομή της ιστορίας, διάφοροι λαοί υπέστησαν την ίδια τύχη με τους μυθικούς Άτλαντες.

Παράδειγμα, οι Πέρσες , που με την στρατιωτική τους ισχύ, πίστεψαν ότι θα καθυποτάξουν τους Έλληνες, αλλά απέτυχαν…
Οι Οθωμανοί, που βασιζόμενοι στο στρατιωτικό τους πλεονέκτημα, επιχείρησαν, μετά το Βυζάντιο, να κυριεύσουν την Ευρώπη, έφθασαν έξω από την Βιέννη, αλλά ηττήθηκαν..

Οι Γερμανοί, που με “όχημα” την στρατιωτική ισχύ τους και την αλαζονική παθολογική αίσθηση φυλετικής ανωτερότητας, επιχείρησαν να καταλάβουν τον κόσμο, αλλά ηττήθηκαν…

Υπάρχουν ακόμα πάρα πολλά παραδείγματα που καταδεικνύουν την ήττα της αλαζονείας και την τιμωρία του αλαζόνα.. Ακόμα υπάρχουν παραδείγματα και στην σύγχρονη εποχή..

Σε όλες όμως αυτές τις περιπτώσεις, κοινό στοιχείο που μπορεί κάποιος να διακρίνει, είναι ότι οι ισχυροί που τελικά ηττήθηκαν, στήριξαν την επιθετικότητά τους μόνο στο στρατιωτικό και το οικονομικό τους πλεονέκτημα. Σε όλες τις περιπτώσεις απουσίαζε κραυγαλέα το πολιτιστικό και το ηθικό πλεονέκτημα.

Επομένως, πέρα και πάνω από την στρατιωτική και οικονομική ισχύ ενός λαού, την μεγαλύτερη διαχρονικότητα και επομένως αξία, έχει η πολιτιστική κληρονομιά και οι ηθικές αξίες...

Αυτό ισχύει και στην σημερινή συγκυρία που αφορά την χώρα μας.

Στις μέρες μας, η τουρκική προκλητικότητα έχει ξεπεράσει κάθε όριο.

Συνεχείς, κλιμακούμενες και απαράδεκτα επιθετικές δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων και κυρίως του προέδρου τους, αμφισβητούν ευθέως τα σύνορα και την επικράτεια της χώρας μας. Και προβαίνουν σε έμπρακτες συνεχείς αμφισβητήσεις του εθνικού μας χώρου με παραβιάσεις του ελληνικού ουρανού…Και ιδιαίτερα του ουρανού του ελληνικού Αιγαίου πελάγους, της αρχαίας θάλασσας του Ομήρου…

Με το σύγχρονο τουρκικό κράτος μας χωρίζει η αρχαία ελληνική θάλασσα, το Αιγαίο πέλαγος, η θάλασσα που ο βυθός της είναι σπαρμένος με αμέτρητα κουφάρια Ελληνικών πλοίων και Ελλήνων πολεμιστών … Οι δύο λαοί είναι καταδικασμένοι να ζουν σε γειτονία και με αμοιβαία ανοχή. Οι Έλληνες, παρ’ ότι στην ψυχή τους συνεχίζει πάντα να καίει άσβεστη η λαχτάρα για τις χαμένες πατρίδες, στο πνεύμα μιας συνύπαρξης, ανέχονται, σιωπούν, και προσπαθούν να καλλιεργήσουν επίπλαστο κλίμα φιλίας. Οι Τούρκοι αντιθέτως όχι. Από παλιά αλλά και πρόσφατα προκαλούν με λόγια και έργα. Απειλές, διεκδικήσεις και συνεχείς παραβιάσεις στο Αιγαίο.

Ο στόχος τους είναι προφανής και αμετακίνητος. Η κυριαρχία σε πρώτη φάση στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, και ο έλεγχος του υποθαλάσσιου πλούτου μας...

Σήμερα ο στόχος τους αυτός μορφοποιείται με τους ισλαμιστές στην εξουσία.

Ο σημερινός ισλαμιστής πρόεδρος της Τουρκίας, εκφράζει το σύγχρονο τουρκικό δόγμα που θέλει τη γείτονα χώρα ηγέτη του μουσουλμανικού κόσμου.

Ο υποθαλάσσιος ορυκτός πλούτος της χώρας μας, οι υδρογονάνθρακες που υπάρχουν στην Κύπρο και το Αιγαίο, διεγείρουν τους γείτονες.

Πρόσφατα, με το παράνομο Τουρκο-Λυβικό μνημόνιο, χρησιμοποιώντας μια καθημαγμένη και διαιρεμένη χώρα, την Λιβύη, επιχειρούν να παραβιάσουν απροκάλυπτα τα δικαιώματα μας στο Αιγαίο, αγνοώντας τα ελληνικά νησιά!

Αλλά η Ελλάδα δεν πτοείται. Ούτε με απειλές, ούτε από κραυγές, ούτε από «κύμβαλα αλαλάζοντα».

Αυτό τουλάχιστον, λέει η ιστορία μας μέχρι τώρα...Και είμαι σίγουρος, ότι θα απαντήσουμε στο πεδίο εάν χρειαστεί.

Αλαζονική συμπεριφορά όμως, επισημαίνεται και στο εσωτερικό της χώρας μας και αφορά προβεβλημένα άτομα σε διάφορους τομείς της κοινωνικής ζωής, αλλά και σε ορισμένους από το πολιτικό προσωπικό. Και στην περίπτωση που αφορούν άτομα, οι επιπτώσεις αφορούν τους ίδιους, ή τον στενό κύκλο τους και τις επιπτώσεις της αλαζονείας τις υφίστανται ή θα υποστούν οι ίδιοι.

Εάν όμως η αλαζονεία αφορά πολιτικούς σχηματισμούς ή πολιτικά πρόσωπα, το πρόβλημα είναι σοβαρό. Γιατί αφορά άμεσα την κοινωνία. Ιδιαίτερα εάν η αλαζονική συμπεριφορά αφορά πολιτικά πρόσωπα και βέβαια δεν οφείλεται σε παθολογικά αίτια, που αποτελούν αντικείμενο της ψυχιατρικής επιστήμης, αφού μπορεί να αποτελούν σύμπτωμα διπολικής διαταραχής ή ακόμα και σχιζοφρένειας.

Αλλά πέρα από τις διαπιστώσεις, το καίριο ερώτημα είναι, πως μπορεί ο Λαός να αντιμετωπίσει την αλαζονεία, που τροφοδοτεί τις αυταπάτες ορισμένων πολιτικών από όλο το πολιτικό φάσμα;

Η απάντηση είναι μια : Με την αναζήτηση της αλήθειας!..

Γιατί όπως γράφει ο Οδυσσέας Ελύτης στο έργο του “Ο κήπος με τις αυταπάτες” : “Έχουμε τόσο πολύ τριφτεί πάνω στην κοινωνία και το κοινωνικό ψεύδος, που και η πιο σημαντική αλήθεια ευθέως διατυπωμένη, μοιάζει παραδοξολογία”….