Τουρλού: Το πιάτο που μυρίζει καλοκαίρι

Μπαίνουν όλα μαζί στην κατσαρόλα και φτιάχνουν «τουρλού» και «περιβολίσια», συμπυκνώνοντας σε ένα πιάτο τους χυμούς του θέρους.

Τα καλοκαίρια των παιδικών µου χρόνων είναι συνδεδεµένα µε τα παραθαλάσσια χωριά της Χαλκιδικής στα οποία οι Θεσσαλονικείς συνήθιζαν -και συνηθίζουν- να παραθερίζουν. Για τα παιδιά των πόλεων ήταν µια πρώτης τάξεως ευκαιρία να δουν τη φύση σε όλη της τη λαµπρότητα. Καθώς έκλειναν τα σχολεία και κατηφορίζαµε στον τόπο των διακοπών, προλαβαίναµε τον κυµατισµό που έκαναν τα στάχυα στο χωράφι και έπειτα όσο κύλαγε ο καιρός, βλέπαµε τα καρπούζια να µεγαλώνουν µέρα µε τη µέρα στα µποστάνια, και απολαµβάναµε στο έπακρο τα χρώµατα και τις µυρωδιές στα περιβόλια και τις αυλές.

Γιατί εκεί, δίπλα µας, γίνονταν τα µεγάλα θαύµατα της καθηµερινότητας και το καλοκαίρι µάς έδενε µε τα µάγια του: οι ντοµάτες κοκκίνιζαν και ζαχάρωναν, τα κολοκυθάκια µεγάλωναν µέσα σε µια νύχτα, οι φασολιές ψήλωναν και οι µελιτζάνες γυάλιζαν κάτω από τον ήλιο.

Τόσο µεγάλη ήταν δε η παραγωγή κάθε οικιακού µπαξέ που οι ιδιοκτήτες τους, µη ξέροντας πια τι να τα κάνουν, έδιναν σχεδόν πιεστικά ένα µεγάλο µέρος αυτής σε γείτονες και φίλους. Και δώς’ του τα ιµάµ και τα γεµιστά, τα παπουτσάκια και τα λαδερά. Τα υπέροχα προβλήµατα της αφθονίας…

Δείτε τη συνέχεια στο Olivemagazine.gr