Ο μεγάλος έρωτας του Λευτέρη Ζαμπετάκη

Λένε ότι η ζωή είναι ένας κύκλος και όπως συμπεριφέρεσαι στους άλλους, έτσι θα σε ανταμείψει και η ζωή μελλοντικά. Ο Λευτέρης Ζαμπετάκης έχει να δώσει στους γύρω του μόνο αγάπη και καλοσύνη. Μετρημένος, ευγενικός και με ταλέντο στην υποκριτική, ο Λευτέρης κάνει την κάθε στιγμή ξεχωριστή, περνώντας τη δίπλα σε άτομα που αγαπά. Θα τον πετύχετε να σκαρφαλώνει στο ποδήλατό του και να «οργώνει» το Λεκανοπέδιο και τα στενά του προτού πάει να παίξει στο θέατρο, για να ψυχαγωγήσει τον κόσμο. Γι’ αυτόν, η κάθε μέρα είναι μια νέα παράσταση και οι πρωταγωνιστές της εντοπίζονται στα χαμόγελα που καθρεπτίζονται στα μάτια του.

Εμείς βρεθήκαμε με τον Λευτέρη και μιλήσαμε για τη ζωή στην Αθήνα, τη θεατρική πραγματικότητα εν καιρώ οικονομικής κρίσης, τα μελλοντικά σχέδια και φυσικά για τον έρωτα. Με φυσικότητα και ειλικρίνεια στη διατύπωση, ο Λευτέρης μάς άνοιξε τα χαρτιά του, σε έναν διάλογο μπολιασμένο στην τέχνη, τη δημιουργικότητα και την αγάπη.

Πού σου αρέσει να συχνάζεις στην Αθήνα; Υπάρχει κάτι που να σε ενοχλεί στο Λεκανοπέδιο;
Κυκλοφορώ πολύ στο Κέντρο με το ποδήλατό μου κυρίως. Δεν έχω σταθερά στέκια. Ωστόσο, τον τελευταίο καιρό, επειδή ο ανιψιός μου έχει αδυναμία στα μουσεία και ειδικά στο Μουσείο της Ακρόπολης, πηγαίνουμε πολύ συχνά εκεί και περνάμε τη μέρα μας στις γύρω περιοχές. Γνωρίζω την Αθήνα καλά, την αγαπώ πολύ και παραβλέπω τις άσχημες πλευρές της. Ο ρομαντισμός μου με έχει σώσει θα έλεγα, και οι μυρωδιές από τις νεραντζιές την άνοιξη σβήνουν καθετί γκρίζο.

Τηλεόραση vs θεάτρου: ποιο από τα δύο προτιμάς; Ποια πιστεύεις ότι είναι η επίδραση της οικονομικής κρίσης πάνω στον κλάδο της ηθοποιίας;

Το θέατρο είναι και παραμένει μεγάλος έρωτας. Παρ' όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια που κάνω τηλεόραση την έχω αγαπήσει. Θέλω να επιστρέψει η καλή τηλεόραση και θέλω να ξαναμπεί όραμα μέσα σε αυτή. Τόσο το θέατρο όσο και η τηλεόραση έχουν δυσκολέψει λόγω της κατάστασης και κανείς δεν ξέρει τι μας ξημερώνει. Πάντως, έχω πίστη στους ανθρώπους του χώρου μου και νομίζω ότι υπάρχει πάντα ενθουσιασμός και ανάγκη να δημιουργήσουμε πράγματα στην τέχνη. Χαίρομαι που φέτος, παρά τις δυσκολίες, τα θέατρα γεμίζουν και ανθίζουν. Αυτή είναι μία ελπιδοφόρα απάντηση του κόσμου.

Σε τι πιστεύεις ότι διαφέρει η ζωή στο εξωτερικό από αυτή της Ελλάδας;
Στη νοοτροπία θα έλεγα. Στο εξωτερικό μού άρεσε που δεν υπήρχε αυτός ο σχολιασμός και το κουτσομπολιό για τη ζωή των άλλων. Επίσης, τα ταλέντα και οι άξιοι δεν χάνονται. Υπάρχει ένα σύστημα αξιοκρατίας. Από την άλλη, όμως, στην Ελλάδα υπάρχει μια αλληλεγγύη και ένα ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπό μας, που δεν τα συναντάς πουθενά αλλού. Τρανό παράδειγμα οι υπέροχες γιαγιάδες στη Μυτιλήνη που ταΐζουν το βρέφος των προσφύγων. Μια άλλη μεγάλη διαφορά είναι το φως. Οπου και αν πάω, δεν το έχω δει. Δεν υπάρχει κάτι ανάλογο σαν το ελληνικό φως και ειδικά το αττικό φως. Είναι ευλογημένη αυτή η γη.

Θα ήθελες να στρέψεις τις επαγγελματικές σου βλέψεις και στο εξωτερικό ή θα προτιμούσες να μείνεις στην Ελλάδα;
Ζούσα στο εξωτερικό, έχω δουλέψει εκεί, αλλά επιλέγω την Ελλάδα. Μου αρέσει να συναναστρέφομαι και να παίζω σε αυτή τη γλώσσα. Δεν θα μου ήταν δύσκολο να μείνω στην Αμερική για παράδειγμα, καθότι ως μισός Αμερικάνος είμαι δίγλωσσος. Το έχω επιχειρήσει στο παρελθόν, και δεν θα έλεγα όχι αν προκύψει κάτι. Παρ' όλα αυτά θέλω να είμαι εδώ και να παλεύω. Αγαπώ αυτή τη χώρα και ότι μου έχει διδάξει.

Πες μου ένα ριψοκίνδυνο πράγμα που θα ήθελες να δοκιμάσεις, αλλά ποτέ δεν τόλμησες μέχρι σήμερα να κάνεις.
Ηθελα πάντα να πέσω με αλεξίπτωτο, είδα όμως μια συνέντευξη του Λεονάρντο Ντι Κάπριο που έλεγε ότι το έκανε και δεν άνοιξε το αλεξίπτωτο και κάπως από θαύμα σώθηκε μαζί με τον εκπαιδευτή του, και λέω άσε καλύτερα. Αλλωστε, ζω αρκετά ριψοκίνδυνα σε καθημερινή βάση, αφού κινούμαι με το ποδήλατο στην Αθήνα. Δεν είναι και το πιο ασφαλές πράγμα σε αυτή την πόλη...

Θέλω να μου πεις ένα πράγμα που μπορεί να σου φτιάξει τη μέρα, και ένα που μπορεί να στη χαλάσει.
Μια σακουλίτσα κρεμασμένη έξω από την πόρτα μου, που μου άφησε ο πατέρας μου και έχει μαγειρευτό φαγητό της μάνας μου, που θα την ανακαλύψω όταν ξυπνήσω, βγαίνοντας από το σπίτι. Είναι μια κίνηση που με κάνει να νιώθω αγάπη, θαλπωρή και με κάνει να χαμογελάω. Η ίδια χαρά, βέβαια, κόβεται απότομα με το που αντικρίσω τους άστεγους συνανθρώπους μας, ανεβαίνοντας τη Σταδίου για παράδειγμα.

Πιστεύεις στον έρωτα με την πρώτη ματιά; Θα παρατούσες τα πάντα για έναν μεγάλο έρωτα;
Πιστεύω στον έντονο ενθουσιασμό, στο χτυποκάρδι, στις «πεταλούδες στο στομάχι», και πάνω από όλα στην παιδικότητα που μας δημιουργεί αυτό το συναίσθημα. Πάντως, έξω από αυτό το συννεφάκι, δεν πιστεύω στην επόμενή του μέρα. Πιστεύω, όμως, στην αγάπη και στις σχέσεις που χτίζονται με τον καιρό. Μόνο για μια τέτοια δοκιμασμένη και στέρεη αγάπη θα άφηνα τα πάντα.

Ψέμα, αδιαφορία, απιστία: ποιο από τα τρία θα συγχωρούσες σε μία σχέση; Ποιο δεν θα ανεχόσουν ποτέ;
Εχω συγχωρήσει και τα τρία στο παρελθόν, αλλά μεγαλώνοντας δεν συγχωρώ και δεν ανέχομαι τίποτα από αυτά. Θέλω μια σχέση να είναι ειλικρινής, αγαπησιάρικη και παρούσα. Το ψέμα με θυμώνει, η αδιαφορία με πληγώνει και η απιστία με ξενερώνει.

Αν δεν γινόσουν ηθοποιός, τι επάγγελμα θα σου άρεσε να ασκείς;
Εδώ και αρκετά χρόνια έχω ένα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για την αρχιτεκτονική και το design. Βρίσκω πολύ μεγάλη καλλιτεχνία σε αυτό. Πηγαίνω σε εκθέσεις στο εξωτερικό, ενημερώνομαι, παίρνω περιοδικά αρχιτεκτονικής και διακόσμησης. Δεν έχω τις γνώσεις, φυσικά, αλλά με εξιτάρει πάρα πολύ και θαυμάζω τους ανθρώπους που ασχολούνται με αυτό. Το βρίσκω πολύ δημιουργικό και έχω ανακαλύψει μεγάλους καλλιτέχνες. Είναι ένας υπέροχος κόσμος.

Σου αρέσουν τα ταξίδια; Ποιος είναι ο αγαπημένος σου χειμερινός προορισμός;
Ποτέ και για κανέναν λόγο δεν βαριέμαι να ταξιδεύω. Η δουλειά μου βέβαια δεν μου επιτρέπει τη χειμερινή περίοδο να ταξιδεύω, διότι έχω θέατρο. Εχω πολλά χρόνια να πάω κάπου μακριά τον χειμώνα. Πάντως, η τελευταία φορά που ταξίδεψα χειμώνα ήταν Χριστούγεννα στη Βιέννη. Ηταν σαν παραμύθι.

Αν είχες να διαλέξεις ανάμεσα στο χρήμα και τη δόξα, ποιο θα διάλεγες και γιατί;
Το χρήμα είναι απαραίτητο μόνο τόσο όσο να μου παρέχει μια άνετη και καλής ποιότητας ζωή. Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε έχω αρχίσει να το εκτιμώ λίγο περισσότερο και να το ξοδεύω λιγότερο. Δεν μας περισσεύει άλλωστε... Οπότε, ας είναι τόσο ώστε να εκπληρώνει τουλάχιστον κάποιες απαραίτητες και βασικές ανάγκες. Περισσότερο με ενδιαφέρει ο εσωτερικός πλούτος και η κληρονομιά που ελπίζω κάποια στιγμή να αφήσω στην τέχνη μου. Το χρήμα πολλοί εμίσησαν, τη δόξα ουδείς!

Με τι ασχολείσαι αυτή την περίοδο; Υπάρχουν κάποια σχέδια στα σκαριά;
Για δεύτερη χρονιά βρίσκομαι στο Θέατρον του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», στο έργο της Μιμής Ντενίση, «Σμύρνη μου αγαπημένη», και η επιτυχία της παράστασης συνεχίζεται. Είναι πολύ σπάνιο μια παράσταση να έχει ακόμη περισσότερο κόσμο τη δεύτερη χρονιά από την πρώτη. Μόλις ολοκληρώθηκε και η σειρά «Το δαχτυλίδι της φωτιάς» που προβαλλόταν στο Mega και το guest που έκανα στο «Μπρούσκο» για κάποια επεισόδια. Τώρα στα σκαριά υπάρχουν κάποιοι πιλότοι για τηλεοπτικές σειρές που ίσως μπουν στον προγραμματισμό για την επόμενη σεζόν. Αυτό που μου έχει λείψει πραγματικά είναι να κάνω θέατρο τα βράδια της Δευτέρας και της Τρίτης σε μια μικρή σκηνή και υπάρχουν ήδη κάποιες ιδέες...