Ο Μακρυγιάννης του Μαραγκόπουλου

Ο σαραντάρης Ζαχαρίας Καρούνης έχει όλες τις αποσκευές που χρειάζεται για να ανέβει στη σκηνή και να υπηρετήσει από την αρχή έως το τέλος τον ήρωα της καινούργιας όπερας του Δημήτρη Μαραγκόπουλου (Οράματα και Θάματα Στρατηγού Μακρυγιάννη) που κάνει πρεμιέρα στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ –στον χώρο της στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος- τον προσεχή Απρίλιο.

Για τις αποσκευές του Καρούνη απαντά δίχως πολλά και άσκοπα λόγια ένα βιογραφικό σημείωμα: «Γεννήθηκε στα Πάκια Λακωνίας. Σπούδασε στη Θεολογική σχολή του πανεπιστημίου της Αθήνας . Σπούδασε τη βυζαντινή μουσική με δάσκαλο τον Λ. Κουζηνόπουλο και Θεωρητικά της Ευρωπαϊκής Μουσικής στο Ωδείο Αθηνών, με υποτροφία. Στο ίδιο ωδείο παρακολούθησε επίσης μαθήματα κλασσικού τραγουδιού με καθηγήτρια την Μ. Νικάκη.

Από το 1998 ανέπτυξε καλλιτεχνική δραστηριότητα ως τραγουδιστής στο ρόλο του κορυφαίου του χορού, στην παράσταση της αρχαίας ελληνικής κωμωδίας του Αριστοφάνη “Βάτραχοι” που πραγματοποιήθηκε στο Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία του Κ. Τσιάνου. Το 1999 συμμετείχε στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου “Βίρα τις άγκυρες”, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, ερμηνεύοντας το “Τραγούδι της ξενιτιάς” του Μίκη Θεοδωράκη. Την ίδια χρονιά, συνεργάστηκε με την Ορχήστρα των Χρωμάτων του Μάνου Χατζιδάκι, ερμηνεύοντας μικρασιάτικα τραγούδια στην παράσταση “Δυο φωνές για τη Λωξάνδρα”.

Το καλοκαίρι του 2000 συνεργάστηκε με το Λύκειο Ελληνίδων στη παράσταση “Θάλασσα” στο Ηρώδειο. Τον Ιούλιο του 2001 συνεργάστηκε με τη Μαρία Φαραντούρη στη συναυλία “Ένας αιώνας Ελληνικό τραγούδι”, που έγινε επίσης στο Ηρώδειο. Το καλοκαίρι του 2002 ο Ζαχαρίας Καρούνης συμμετείχε σε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα με τη Δόμνα Σαμίου, με την οποία είχε σταθερή και στενή συνεργασία μέχρι που έφυγε απ'τη ζωή. Τον Σεπτέμβριο του 2002 συμμετείχε στη συναυλία της Μαρίας Φαραντούρη “Μελοποιημένη ποίηση” που έγινε στο Ηρώδειο, και ερμήνευσε μαζί της τραγούδια του Μ. Θεοδωράκη, του Μ. Χατζιδάκι και του Στ. Ξαρχάκου. Συγχρόνως ασχολήθηκε με την καταγραφή και την ερμηνεία τραγουδιών της Ανατολής (Μικρά Ασία - Καππαδοκία - Πόντος - Τουρκία). Τραγούδησε επίσης Ρεμπέτικα και Λαϊκά τραγούδια για 2 χρόνια, στο “Περιβόλι του Ουρανού” μαζί με τη Μαριώ.

Το 2007 και 2008, συνεργάστηκε με τον Γιώργο Νταλάρα σε τρεις παραστάσεις. Στις 4 και 5 Ιουλίου του 2007 συμμετείχε στην παράσταση “Όταν συμβεί στα πέριξ” υπό την επιμέλεια του Π. Κουνάδη, στο Ηρώδειο. Από τα μέσα Νοεμβρίου του 2007 μέχρι τις αρχές του Ιανουαρίου του 2008, τραγούδησε δίπλα στον Γιώργο Νταλάρα στην μουσική παράσταση “Όλα από την αρχή” σε σκηνοθεσία του Στ. Φασουλή, στο θέατρο Παλλάς, που αποτελούσε μια αναδρομή στην πορεία του μεγάλου Έλληνα τραγουδιστή.

Τον Φεβρουάριο του 2008 συμμετείχε στις επτά παραστάσεις “Σαν τραγούδι μαγεμένο”, που έγιναν στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών σε σκηνοθεσία Σ. Χατζάκη, και ήταν αφιερωμένες στο Ρεμπέτικο.

Εξέχουσα θέση στην μουσική του πορεία έχει η πολυετής μαθητεία του δίπλα στον συνθέτη Νίκο Μαμαγκάκη .

Σταθμός στην καλλιτεχνική του πορεία ήταν η μεγάλη συνεργασία του με τον Σταύρο Ξαρχάκο η οποία κρατάει μέχρι τις μέρες μας. Ο κορυφαίος συνθέτης αρχικά επέλεξε τον Καρούνη και τον ενέταξε στην μουσική παράσταση “Αμάν Αμήν” και αμέσως μετά του εμπιστεύεται τον ρόλο του τραγουδιστή στην παράσταση “Το Μεγάλο μας Τσίρκο” του Ιάκωβου Καμπανέλλη , ρόλο που πρώτος ενσάρκωσε ο Νίκος Ξυλούρης. Μέχρι της μέρες μας συνεχίζει την συνεργασία με τον Σταύρο Ξαρχάκο δίνοντας συναυλίες σε Ελλαδα και εξωτερικό. Επίσης σε εξέχουσα θέση στην μουσική πορεία του Ζαχαρία Καρούνη έχει η συνεργασία του σε αρκετές συναυλίες με τον Χρήστο Λεοντή.

Τα τελευταία χρόνια έχει στρέψει το ενδιαφέρον του στη σχέση θεάτρου μουσικής ενώ νιώθει να εκφράζεται περισσότερο στη θεατρική σκηνή. Μετά το Μεγάλο μας Τσίρκο το οποίο σημείωσε τεράστια επιτυχία, είχε το ρόλο του τραγουδιστή στην παράσταση του Εθνικού θεάτρου “Η γειτονιά των αγγέλλων” σε σκηνοθεσία του Κ. Τσιάνου , ερμηνεύοντας τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη.

Από το 2016 έχει την καλλιτεχνική διεύθυνση του ιδρύματος πολιτισμού ΙΩΝΙΑ με το οποίο οργανώνει και πραγματοποιεί δύο μεγάλες παραστάσεις στο Μέγαρο μουσικής Αθηνών και στο Ηρώδειο με τίτλο “Μικρασία φεύγαμε και για σ'ενα λέγαμε”. Στη συνέχεια με το ίδρυμα ΙΩΝΙΑ ανεβάζει την παράσταση με τίτλο “Φιλιώ Χαϊδεμένου” και πρωταγωνίστρια την Δέσποινα Μπεμπεδέλη δίπλα στην οποία συμπρωταγωνιστεί – μια παράσταση που βρήκε μεγάλη ανταπόκριση στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και σε πολλές πόλεις στην Ελλάδα και την Κύπρο. Ακολουθεί η παράσταση “Είμαι”, μία πρωτοποριακή μουσικό – θεατρική παράσταση σε σκηνοθεσία Χρήστου Δήμα, που παίχθηκε για 2 σεζόν στην Αθήνα.

Έχει στο ενεργητικό του τρεις προσωπικούς δίσκους : 12 σολίστες μια φωνή, Τα υλικά των μυστικών και Απ'το Μηδέν. Ο ίδιος έχει πολλές συμμετοχές σε δίσκους γνωστών τραγουδιστών».

Με βάση το βιογραφικό του να επισημάνω δύο στοιχεία: Η άνεση του πάνω στο σανίδι και το «πέρασμα» του στο κοινό, είναι το ένα το στοιχείο. Το δεύτερο, έχει να κάνει με τους δεσμούς του με την παράδοση του τόπου, μια δυναμική σχέση με τη ζώσα λαϊκή παράδοση που αποπνέει σεβασμό στη πίστη και προτεραιότητα στο βίωμα. Ένα στοιχείο ακόμη. Ο Καρούνης είναι ιεροψάλτης στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Πράσινο Λόφο Ηρακλείου. Αλλά με την ίδια άνεση που έχει στο ψαλτήρι με τα γράμματα της Εκκλησίας μπορεί και «διαβάζει» τα σύγχρονα και τα τωρινά με μια άδολη ειλικρίνεια που συνδέει την μαγεία της τέχνης με τα βάσανα της ζωής.

Αυτός είναι ο Μακρυγιάννης του Μαραγκόπουλου. Σε ένα ενημερωτικό σημείωμα διαβάζουμε σχετικά με την παράσταση: « Η όπερα του Δημήτρη Μαραγκόπουλου Οράματα και θάματα Στρατηγού Μακρυγιάννη είναι ένα υποβλητικό δρώμενο σύγχρονης μουσικής που αναπτύσσεται στο πεδίο συνάντησης και ψυχικής έντασης του ήρωα με την Ιστορία -με τις τεκτονικές αλλαγές του καιρού του-, ενώ ταυτόχρονα αναδύονται πρόσωπα, φανταστικά ή υπαρκτά, όπως η γυναίκα του, η μυστηριακή ονειροκρίτρια, ο Όθωνας, ο στρατοδίκης και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, τα οποία διαμορφώνουν και σημαδεύουν και τους δύο κόσμους του Στρατηγού -τον οραματικό και τον πραγματικό».

Στο ίδιο σημείωμα διαβάζουμε επίσης τα εξής: «Η πλοκή και το λιμπρέτο παρακολουθούν πρισματικά, άλλοτε από απόσταση αναπνοής και άλλοτε ασφαλείας, την καταβύθιση του στρατηγού στα οράματα αλλά και στις μνήμες του από συγκλονιστικά ιστορικά ή προσωπικά γεγονότα, όπως η μάχη της Ακρόπολης, η περίφημη δίκη του, η θυμωμένη επίκλησή του προς τον Θεό και η «πολιτική λιτανεία» της μεταγωγής του στη φυλακή.

Η όπερα θα μπορούσε να φέρει τον υπότιτλο «Τι φτάνει από τον Στρατηγό Μακρυγιάννη ως σήμερα;». Τι αντέχει στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα από αυτό το στερνό, “τρελό” του έργο, όπως το αποκάλεσε με φόβο ο πιο παθιασμένος ερευνητής του Γιάννης Βλαχογιάννης; Τι μένει και τι περισσεύει από την προσωπικότητά του και την αντανάκλασή της, από τα γραπτά και τη δευτερογενή επεξεργασία τους, τις εκτενείς μελέτες και ερμηνείες, από την αξιοποίηση, την αγιοποίηση ή την αποδόμηση του μύθου του;».