Καρυοφυλλιά Καραμπέτη: Το σπαρακτικό «ξεφύλλισμα» του άλμπουμ με τις σχολικές αναμνήσεις της
23.10.202021:47
Η σημαντικότερη ίσως Ελληνίδα ηθοποιός της γενιάς της προσπαθεί να συγκρατήσει τα δάκρυά της, καθώς ερμηνεύει τον μονόλογο «Ριγιούνιον» στα φετινά ψηφιακά 55α Δημήτρια
Μία τουλάχιστον, συγκλονιστική ερμηνεία καταθέτει η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, ζωντανεύοντας τον μονόλογο της Γλυκερίας Μπασδέκη «Ριγιούνιον» -οι δυο τους είχαν συνεργαστεί ξανά στη φεστιβαλική «Ραμόνα travel» των Bijoux de Kant- στο πλαίσιο των Δραματοποιημένων Αναγνώσεων για τα φετινά -αποκλειστικά διαδικτυακά, λόγω πανδημίας- 55α Δημήτρια, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Άκη Σακελλαρίου.
Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Dimitria Festival (@dimitriafestival) στις
Πρόκειται για ένα κείμενο που περιλαμβάνει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία της ηθοποιού, πραγματικά γεγονότα, αναμνήσεις, ακόμη και τα αληθινά ονόματα των συμμαθητριών της από το σχολείο.
Οι δικές της στιγμές ζωής, μπλέκονται με τη συγγραφική φαντασία και κάπως έτσι προκύπτουν αυτά τα 33 λεπτά ερμηνείας – tour de force που κλείνουν με τους ήχους του The Sound of Silence και τις ανέμελες φωτογραφίες της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη από τα χρόνια που ήταν μαθήτρια στο Α’ Γυμνάσιο Θηλέων Θεσσαλονίκης.
Το κείμενο της Γλυκερίας Μπασδέκη που γράφτηκε και παρουσιάζεται σε πρώτη ανάγνωση για τα φετινά 55α Δημήτρια, ‘’ζωντανεύει’’ μια γυναίκα «που περιμένει, τη συμφωνημένη ώρα και μέρα, τις συμμαθήτριές της για ριγιούνιον. Η ώρα περνά κι εκείνες όλο αργούν. Μήπως την ξέχασαν; Μονολογεί προδομένη. Υπάρχουν μικρά κομμάτια μας στις συμμαθήτριές μας και τα σχολεία φιλοξενούν δεσμούς που μας ορίζουν για πάντα. Η αφηγήτριά μας παίζει με το δαχτυλίδι που γράφει την ημερομηνία του ριγιούνιον. Αναρωτιέται τι απ’ όλα ονειρεύτηκε και τι ήταν αληθινό».
Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη θα είναι καθισμένη στην έδρα της σχολικής αίθουσας, περιμένοντας το «Ριγούνιον» που δεν έγινε ποτέ, μέχρι και τη λήξη του Φεστιβάλ, τη Δευτέρα 26 Οκτωβρίου, στην ψηφιακή πλατφόρμα των 55ων Δημητρίων.
Όσοι δεν φοβούνται να αγγίξουν τις συλλογικές μνήμες (και τα ''τραύματά'' τους), ας πατήσουν το play.