ADHD: Μύθοι, αλήθειες και οδηγός επιβίωσης

Μου πήρε 39 χρόνια να γράψω αυτό το άρθρο. Οχι επειδή το να παραδώσω ένα άρθρο στην ώρα του συμβαίνει πιο σπάνια κι από διπλό ουράνιο τόξο (γεγονός), αλλά επειδή μέχρι πρόσφατα δεν είχα το σωστό πλαίσιο και λεξιλόγιο για να περιγράψω τι συμβαίνει μέσα στο κεφάλι μου. Και δεν είμαι η μόνη. Δεν είμαι καν και τόσο μοναδική ως προς αυτό.

 
Πάντα ήξερα ότι το μυαλό μου λειτουργεί κάπως διαφορετικά από των περισσότερων γύρω μου. Από παιδί μπορούσα να απομνημονεύσω και να απαγγείλω απνευστί, σε όποιον άτυχο ενήλικο βρισκόταν πρόχειρος, άπειρες λεπτομέρειες σχετικά με όλα όσα με ενδιέφεραν (π.χ. τι ακριβώς συμβαίνει σε κάθε ραψωδία της Οδύσσειας, σε κάθε έργο του Σαίξπηρ και σε κάθε επεισόδιο των «Χ-Men»). Αλλά τη στιγμή που μου ζητούσες να κάνω κάτι «σημαντικό» και βαρετό (προπαίδεια, να στρώσω το κρεβάτι μου, να θυμηθώ να πληρώσω το λογαριασμό του τηλεφώνου) πάγωνα σαν ελαφάκι στους προβολείς αυτοκινήτου. Κι ενώ δεν ήμουν καθόλου υπερκινητική ως παιδί, από τα 15 και μετά πέρασα μια φάση που έκανα μπαλέτο και πολεμικές τέχνες συνολικά 5 ώρες τη μέρα, κάθε μέρα. Οσο για τις επιδόσεις μου στο σχολείο; Ανοιξα για πρώτη φορά τα βιβλία (δεν θυμάμαι τι έκανα όλη την υπόλοιπη χρονιά, λογικά πλιέ) τρεις βδομάδες πριν από τις Πανελλήνιες, διάβασα χαοτικά τις νύχτες μέχρι την τελευταία στιγμή πριν από κάθε διαγώνισμα και αποφοίτησα με ένα αξιοπρεπέστατο κι απ’ τα μαλλιά τραβηγμένο 15. Κι επειδή κανείς δεν παραπονέθηκε για τις επιδόσεις μου, αλλά και κανείς δεν αναρωτήθηκε αν, π.χ., είμαι στο φάσμα του αυτισμού ή της ΔΕΠΥ (ήμουν απλά «έξυπνη», «προικισμένη» και «τεμπέλα»), συνέχισα να κάνω το ίδιο σε όλη την ενήλικη ζωή μου.

Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr