Αλέξανδρος Δαμουλιάνος

Σε μια ημέρα εθνική εορτής, ή σε μια χρονιά εθνικής επετείου του μεγαλύτερου αγώνα που δώσαμε -200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση-, όπου θα έπρεπε να αναρωτηθούμε για ποιον λόγο ολόκληρος ο πλανήτης φωτίστηκε με το λευκό και το γαλάζιο ενώ εμείς από την πείνα οραμάτων τρώμε ο ένας τις σάρκες των λιανών ονείρων του άλλου, έχουμε και μια άλλη υποχρέωση πρωτίστως απέναντι στις γενιές που θα υποδεχτεί αυτός ο τόπος. Την υποχρέωση μιας βαθιάς ως το κόκαλο αυτοκριτικής, ώστε να γίνουμε εμείς οι ίδιοι μια κοινωνικοπολιτική τομή και η έναρξη για την εθνική μας ακμή· όχι τόσο στην οικονομία ή σε άλλα πεδία, όσο στην αντίληψη. Και για να καταφέρουμε κάτι τέτοιο πρέπει εμείς να είμαστε σκληροί πρωτίστως με τους εαυτούς μας.

    Πολλές φορές ακούμε την φράση «Δεν πρόκειται να ξαναβγούν τέτοιοι πολιτικοί, τέτοιοι λογοτέχνες, τέτοιοι καλλιτέχνες…» κ.ο.κ, και με την αναφορά αυτή στρεφόμαστε σε προσωπικότητες που χάραξαν την Ελλάδα τους δύο προηγούμενους αιώνες, αλλά και στην αρχαιότητα. Και ‘γω ρωτάω, γιατί αυτός ο δογματισμός;

    Η περηφάνια μας περιορίζεται στο «Ήμασταν Έλληνες…» αντί να επεκταθεί στο «Είμαστε Έλληνες…». Οι ιδέες εξασθένισαν έναντι των συναισθημάτων· είναι δηλαδή σημαντικότερο το πώς αισθάνεται κάποιος από το τι σκέφτεται. Και το κυριότερο, κάποτε πασχίζαμε να κάνουμε κάτι, τώρα το μόνο που θέλουμε, ως επί το πλείστον, είναι να γίνουμε κάποιοι.

    Ξεκινώ με τα κομμάτια του έθνους μας που καλό θα ήταν να προβληματιστούν την φετινή χρονιά. Γιατί επακόλουθο του προβληματισμού συνήθως είναι η αλλαγή· και η αλλαγή όχι σαν σύνθημα μα ως πράξη.

    Η κοινωνία έχει διογκώσει το σαδομαζοχιστικό της σύνδρομο να αυτοδιχάζεται για το παραμικρό. Ακολουθεί, συχνά, πολιτικές και πολιτιστικές μόδες, τις οποίες σπάνια κατανοεί πλήρως. Και ακροβατεί ακόμα στο σχοινί της Δύσης και σε εκείνο του εθνικού απομονωτισμού και των καταλοίπων που μας άφησε η ανατολή. Παρ’ όλα αυτά, βρίσκεται εν υπνώσει μια κοινωνική πλειοψηφία, η οποία όταν αντιληφθεί την δύναμή της και διεκδικήσει τον χώρο που της αναλογεί μπορεί να προκαλέσει τον ηχηρότερο αναγεννησιακό σεισμό του 21ου αιώνα.

    Η πολιτική, σε ένα μέρος της, επιδίδεται σε περιθωριακές, επιφανειακές τακτικές που αποσκοπούν σε ένα πρόσκαιρο προσωπικό όφελος. Επίσης, πολιτικοποιεί, ή ακριβέστερα κομματικοποιεί, αμιγώς κοινωνικά ζητήματα, αντί να αφήσει να πάρουν τον, πολλές φορές αυτονόητο και φυσικό, δρόμο της κάθαρσης. Βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι πολιτικοί που εκλέγουμε είναι τα παιδιά των δικών μας νοοτροπιών.

    Η δημοσιογραφία έχει τριχοτομηθεί.  Το πρώτο μέρος της έχει πια απροκάλυπτη κομματική στράτευση. Το δεύτερο προσπαθεί να παραμείνει το άλας της δημοκρατίας. Και το τρίτο πάσχει από μικρομεγαλισμό και αξιώνει ρόλο συγκυβερνήτη με την πολιτεία.

    Όσο για την παιδεία, από πάρα πολύ νωρίς πια παράγει κομματόπουλα και κομματοπούλες αντί για σκεπτόμενους πολίτες.

    Είμαστε συνεπώς μια κοινωνία και μια πολιτεία σε κρίση ταυτότητας, όπου βιώνουν την αιώνια τους εφηβεία; Ναι, αυτό είμαστε. Αλλά το δίχως άλλο δεν είναι στην φύση μας ως Έλληνες να παραμείνουμε αυτό.

    Είναι αδιανόητο, από την άλλη, να εορτάζουμε τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση και τα μάρμαρα του Παρθενώνα να είναι ακόμα κλεμμένα, μακριά από την πατρίδα τους.

    Εν τέλει εκείνοι που αγωνίστηκαν το 1821, δεν πέθαναν για να γεννηθεί μια ελεύθερη χώρα με σκλαβωμένους κατοίκους γιατί απλά αυτό θέλουν να είναι. Μα το αίμα τους πρέπει να μας θυμίζει ότι Έλληνας σημαίνει να αντιστρέφεις και την πιο δυσμενή συνθήκη προς όφελός σου.



Ο Αλέξανδρος Δαμουλιάνος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1990. Είναι
απόφοιτος του Τμήματος Φιλολογίας του Εθνικού Καποδιστριακού
Πανεπιστημίου Αθηνών. Ασχολείται με τη συγγραφή και έχει εκδώσει δέκα
λογοτεχνικά βιβλία. Αρθρογραφεί σε λογοτεχνικά sites.