Ανδρέας Ζούλας

Και τούτο γιατί η ίδρυση κόμματος δεν είναι αστεία υπόθεση, Θέλει προσωπικό κόπο συνεχή, πολλή και καθημερινή, πολύωρη δουλειά… Εκτός αυτού τα κόμματα χρειάζονται χρήματα, πολλά χρήματα ή, σε κάθε περίπτωση, αρκετά και…φανερά. Τρίτον και κυριότερο, τα κόμματα χρειάζονται στελέχη, πρόσωπα δηλαδή που θα μπορέσουν να μιλήσουν στην κοινωνία, με ένα προγραμματικό πλαίσιο και «λόγο» που θα ξεφεύγει από τα στενά όρια της μέχρι τώρα χρησιμοποιούμενης «εθνικιστικής συνθηματολογίας» που έχει μπει στον χώρο του «ακροδεξιού λόγου».. Η απόλυτη γυμνότητα που χαρακτηρίζει την «κίνηση Σαμαρά» και από την άποψη αυτή είναι ο κυριότερος λόγος που πιστεύω πως θα τον αποτρέψει να προβεί στην ενέργεια με την οποία επί πολλούς μήνες απειλεί… Εκτός εάν…

Μιλώντας για «εθνικόφρονα συνθηματολογία» και «ακροδεξιό λόγο» μπορώ να σταθώ, έστω και μόνο, στην τελευταία παρέμβαση του κ. Σαμαρά. Δεν είναι σοβαρό επιχείρημα η ανταλλαγή των οστών του Σαμουήλ με τα κλαπέντα ιερά κειμήλια. Είναι τουλάχιστον κωμικό ένας πολιτικός που έφθασε στο σημείο να γίνει πρωθυπουργός -σε μια εξαιρετικά δύσκολη για την χώρα περίοδο- να καταφεύγει σε τέτοια επιχειρήματα και να μέμφεται την «Κυβέρνηση Μητσοτάκη» ότι πήρε ελάχιστα κειμήλια, ενώ εκείνος ως πρωθυπουργός τα ζητούσε όλα… Κι αυτό, ενώ η οικονομία, η ακρίβεια, και οι διεθνείς γύρω μας εξελίξεις μονοπωλούν την προσοχή πολιτών και ιθυνόντων, και όχι μόνο στην Ελλάδα… Για την αναφορά του εξάλλου -στην ίδια «παρέμβαση»- στην πολύ άσχημη τροπή που έχει πάρει το Σκοπιανό, (παραπέμποντας στις απαράδεκτες δηλώσεις της φον ντερ Λάϊεν περί… μακεδονικού πολιτισμού κ.λπ.), πολύ απλά μπορεί ο οιοσδήποτε που έχει παρακολουθήσει στοιχειωδώς τα πολιτικά μας πράγματα -πολίτης ή πολιτικός- να παρατηρήσει ότι ο τελευταίος που μπορεί να μιλήσει για την τροπή που έχει πάρει το θέμα αυτό είναι ο κ. Σαμαράς. Η «πολιτική του» υπήρξε η απαρχή του κακού. Το Σκοπιανό θα είχε επιλυθεί από το 1993, από την Κυβέρνηση Κων. Μητσοτάκη, αν αυτή δεν είχε υπονομευθεί… Γνωστά τα πάντα και δεν επεκτείνομαι...

Ο λόγος για τον οποίο ο κ. Σαμαράς επιμένει στην …απειλή ότι θα ιδρύσει το κόμμα του είναι πολύ απλός: Αρνείται να αντιληφθεί το πρώτο και κύριο μάθημα που δίνει η πολιτική πρακτική και ιστορία: Ο λαός ξεπερνά και τον καλύτερο ακόμη πολιτικό και μάλιστα αυτόν που έχει, επιτυχώς, διαχειριστεί την εντολή του και τα κοινά σε δύσκολες περιόδους. Να αναφέρω δύο πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα: Τσώρτσιλ και Ελευθέριος Βενιζέλος. Εκλογική αποτυχία του «πατέρα της νίκης» και του πρωθυπουργού της Ελλάδος των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών. Γιατί; Γιατί ο λαός είχε κουραστεί και είχε ταυτίσει τους ηγέτες του με την δύσκολη περίοδο που είχε περάσει… Τηρουμένων πάντα των αναλογιών, ο Αντώνης Σαμαράς βρέθηκε στην θέση του πρωθυπουργού της χώρας στην πιο δύσκολη και κρίσιμη των τελευταίων ετών περίοδο, την περίοδο των μνημονίων. Και κατά γενική, τώρα, ομολογία δεν τα πήγε καθόλου άσχημα, συνεπικουρούμενος και από τον Ευάγγελο Βενιζέλο και τον Γιάννη Στουρνάρα. Κι όμως ο λαός τον ξεπέρασε, προτιμώντας τον ανερχόμενο τότε Αλέξη Τσίπρα που είχε δύο πλεονεκτήματα: οι μεν πολίτες είδαν σ’ αυτόν, τον άνθρωπο που θα πραγματοποιούσε τις ελπίδες τους, οι δε ιθύνοντες της Ευρώπη και κυρίως της Γερμανίας, είδαν στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα το «καλό παιδί» που θα έκανε ό,τι του ζητούσαν. Οι ελπίδες των πρώτων διαψεύσθηκαν, ενώ οι… προσδοκίες των δευτέρων επαληθεύθηκαν, με το τρίτο αχρείαστο μνημόνια των επιπλέον 120 δις και την δέσμευση της δημόσιας περιουσίας, πέραν του «δώρου» των Πρεσπών»…

Αγνοώντας το μέγα αυτό μάθημα της πολιτικής ιστορίας ο κ. Σαμαράς επιμένει ότι μπορεί να διαδραματίσει ρόλο στα κοινά, με το νέο κόμμα του. Και εγώ πιστεύω ότι όσο μεγαλύτερη είναι η «επιτυχία Σαμαρά» στις τωρινές βλέψεις του και εφόσον προχωρήσει στην ίδρυση κόμματος, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η βλάβη που θα υποστεί η χώρα. Αν υποτεθεί ότι κάνει το κόμμα του ο κ. Σαμαράς, τίθεται αυτομάτως το ερώτημα του «πολιτικού στόχου». Έχουν βέβαια ακουστεί τελείως παράλογες και ανεδαφικές απόψεις: Αποτυχία Μητσοτάκη να κάνει Κυβέρνηση και… αλλαγή «αρχηγού» που θα οδηγήσει το κόμμα στις νέες εκλογές. Και μόνο το γεγονός ότι ο …ευσεβής αυτός πόθος θα πρέπει να …εκπληρωθεί εντός τριών εβδομάδων, μέχρι τις δεύτερες εκλογές, αποδεικνύει ότι εφαρμογή του μόνον στην Αριστοφανική Νεφελοκοκκυγία μπορεί να επιχειρηθεί…

Λέγεται ακόμη ότι «στόχος» είναι - πιο «πραγματικός» - η επιδίωξη να «κόψει» τον δρόμο της ΝΔ προς την αυτοδυναμία, πρώτον και δεύτερον, ακόμη χειρότερο, να κρατήσει την Νέα Δημοκρατία στις πρώτες εκλογές κάτω από το 25%. Ακολουθώντας την προοπτική των εξελίξεων κατά την στόχευση Σαμαρά, βλέπουμε ότι όσο περισσότερο επιτυγχάνει τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος των δεινών για την χώρα: Στην περίπτωση που το «κόμμα Σαμαρά» κόψει τον δρόμο της αυτοδυναμίας της ΝΔ έχουμε επαναληπτικές εκλογές και οπωσδήποτε μια μεγάλη ή μικρή περίοδο ακυβερνησίας και γενικότερης αποσταθεροποίησης, πράγμα που έχει δυσμενείς συνέπειες και στην οικονομία, αλλά και κυρίως στην διεθνή θέση της χώρας, με μια Τουρκία που ασφαλώς θα ευνοηθεί από μια τέτοια κατάσταση στην Ελλάδα.

Ακόμη χειρότερα θα εξελίσσονταν τα πράγματα αν «το κόμμα Σαμαρά» έπαιρνε τέτοιο ποσοστό που θα περιόριζε την Νέα Δημοκρατία κάτω του 25%, Στην περίπτωση αυτή η ΝΔ, και πρώτο ακόμη κόμμα, θα εξέλεγε μέχρι 75 βουλευτές. Τι σημαίνει αυτό; Πρώτον ότι τα λοιπά κόμματα, με διάφορους συνδυασμούς συνεργασιών, θα μπορούσαν να σχηματίσουν Κυβέρνηση. Είτε διαρκείας είτε και «ειδικού σκοπού», όπως έχει λεχθεί, ως πιο πιθανή περίπτωση. Πράγματι μια κυβέρνηση «πανσπερμίας» δεν μπορεί να έχει μεγάλο κυβερνητικό ορίζοντα, σε αντίθεση με την δεύτερη. Σύμφωνα με «σκέψεις» που έχουν κυκλοφορήσει, μια κυβέρνηση «ειδικού σκοπού» θα είχε την δυνατότητα να σχηματιστεί, απλώς και μόνο για να ψηφιστεί ως εκλογικός νόμος η απλή αναλογική, με πλειοψηφία άνω των 200 ψήφων (αφού η ΝΔ θα είχε μέχρι 75 βουλευτές) ώστε η απλή αναλογική να ισχύσει από τις αμέσως προσεχείς, επαναληπτικές εν προκειμένω, εκλογές. Κάτι τέτοιο, φυσικά, θα απέκλειε κάθε δυνατότητα της ΝΔ να διεκδικήσει αυτοδυναμία (καθώς με απλή αναλογική αυτό απαιτεί, σχηματικά, 50% συν μία ψήφο). Και πέραν αυτού θα την απέκλειε από μελλοντικές «κυβερνήσεις συνεργασίας», ακόμη και αν ήταν πάντοτε πρώτο κόμμα.

Με δεδομένη την «γενική διακήρυξη» όλων των κομμάτων ότι δεν θα συνεργαστούν με την Νέα Δημοκρατία, φαντάζεται κανείς τι είδους Κυβέρνηση θα μπορούσαν να συγκροτήσουν όλοι οι άλλοι και ποιοι… Και δεν πρέπει να μένει σε κανέναν η αμφιβολία ότι σε μια τέτοια περίπτωση τον «πρώτο λόγο» στον σχηματισμό και στην πολιτική μιας τέτοιας Κυβέρνησης θα είχε ο …αναπαλαιωμένος Αλέξης Τσίπρας συνεπικουρούμενος από παλιούς και νέους «συντρόφους» και την αριστερά του ΠΑΣΟΚ. Κυβέρνηση δηλαδή από όλες εκείνες τις δυνάμεις που και από την προηγούμενη πολιτική τους, αλλά και από τις τωρινές εξαγγελίες προθέσεων, με μαθηματική ακρίβεια οδηγούν σε νέες οικονομικές, κατά πρώτο λόγο, περιπέτειες. Αρκεί να δει με προσοχή κάποιος τις θέσεις και αντιδράσεις αρχηγών και παραγόντων των κομμάτων αυτών στην επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών. Αρχίζοντας από τον … βαθυστόχαστο προβληματισμό του «Αλέξη Τσίπρα» που ξεκινά από το «δούναι και λαβείν» και καταλήγει στο… είδος του καλωδίου… (Αφήνω το ύφος του Αλέξη Τσίπρα όταν έκανε τις σχετικές δηλώσεις για …ψυχαναλυτική παρατήρηση, καθώς έδινε την εντύπωση ότι «άλλα πράγματα» σκεπτόταν. Μια … φροϋδική δε, προσέγγιση του θέματος οδηγεί στην σκέψη ότι κάποιο…τηλεφώνημα που περίμενε είτε έγινε είτε δεν έγινε…). Όλοι δε οι άλλοι -των εκπροσώπων του ΠΑΣΟΚ μη εξαιρουμένων- ούτε λίγο ούτε πολύ …απήτησαν ο κ. Ρούμπιο να προσαρμόσει τον λόγο του στις … προγραμματικές τους θέσεις. Αυτοί «προαλείφονται» να … συγκυβερνήσουν, υπό τον Αλέξη Τσίπρα…

Εκτός όμως από την ακυβερνησία στην οποία θα οδηγούσε η «επιτυχία Σαμαρά» (στην οποία αναφέρθηκε και ο πρωθυπουργός στην συνέντευξή του στο Ραδιόφωνο του Σκάι, στον συνάδελφο Άρη Πορτοσάλτε) η όλη «πολιτική» του έχει και ένα πρόσθετο στοιχείο που επιδρά κατά τρόπο ολέθριο στην όλη «πολιτική διαδικασία». Η «ρητορική» και η συνθηματολογία του Αντώνη Σαμαρά -όπως προηγουμένως τονίσαμε- κινούμενη στον χώρο της άκρας δεξιάς ενισχύει τον «ακροδεξιό λόγο» πολύ περισσότερο και από τον «λόγο» των «αρχηγών» των κομματιδίων που αγρεύουν ψήφους στα θολά νερά της άκρας δεξιάς. Και συμβαίνει και ο Αντώνης Σαμαράς και οι «ακροδεξιοί αρχηγοί» (Βελλόπουλος, Λατινοπούλου, Νατσιός, αλλά και -ακόμη- Καρυστιανού) ενισχύοντας τον «ακροδεξιό λόγο» στην Ελλάδα, να μη κάνουν τίποτε άλλο παρά, «όλοι μαζί», να εκκολάπτουν το «αβγό του φιδιού». Αυτό δεν το σημειώνω για τους ίδιους, γιατί προφανώς, αγνοούν τον κίνδυνο είτε γιατί δεν τον αντιλαμβάνονται είτε για άλλους λόγους, αλλά το σημειώνω για τον κάθε πολίτη που μπορεί να πιστέψει ότι στον «ακροδεξιό λόγο» είναι δυνατόν να αναζητήσει την εκτόνωση της απογοήτευσή του… Ο κ. Βελλόπουλος δηλώνει σοβαρά ότι θέλει να κυβερνήσει και λέει ότι εκείνος, αν ήταν πρωθυπουργός, θα βύθιζε τα τουρκικά πλοία στην περίπτωση της Κάσου. Η κα Λατινοπούλου εξωθεί στα άκρα την, φυσική ή τεχνητή, μισαλλοδοξία της, ο κ. Νατσιός προσπαθεί να τους μιμηθεί, η δε κα Καρυστιανού, έχοντας μελετήσει όλα τα προβλήματα και έχοντας απλές για όλα λύσεις, με … ανησυχητικό χαμόγελο μάς λέει να περιμένουμε εκπλήξεις μέχρι και αυτοδυναμία…

Όλοι αυτοί, με έξαλλο, ακροδεξιό λόγο, κατά τις δημοσκοπήσεις συγκεντρώνουν σήμερα αθροιστικά ένα ποσοστό περί το 17%. Και αυτόν τον λόγο ενισχύει ο Αντώνης Σαμαράς και όσοι – που κάποτε πρέπει να βγουν στο προσκήνιο – τον «ακολουθούν» στην ακροδεξιά πορεία του. Αγνοώντας όλοι αυτοί ότι αν ο ακροδεξιός λόγος γίνει πιστευτός, όσοι πιστέψουν σ’ αυτόν θα στραφούν προς τον «αυθεντικότερο» εκφραστή του… Καιρός είναι να γίνει αντιληπτό από τον πολίτη-ψηφοφόρο, αν όχι και από τους ίδιους, για ποιον «δουλεύει» η ακροδεξιά συνθηματολογία και ο ακροδεξιός λόγος…