Ανδρέας Ζούλας

Όσο και οι αντιδράσεις που προκάλεσε. Κατά τρόπο ωμό και με εκφράσεις απαράδεκτες, γενικότερα και όχι μόνο για το επίπεδο του «πολιτικού διαλόγου», θέτει το θέμα της «μετεκλογικής συνεργασίας» της ΕΛ.Α.Σ. και του ΠΑΣΟΚ. Παρακάμπτοντας το θέμα της μεταξύ τους προεκλογικής αντιπαράθεσης για την «δεύτερη θέση» και «αφήνοντας…» λογικά την πρώτη στην Νέα Δημοκρατία, το άρθρο αυτό δεν κάνει τελικά τίποτε άλλο παρά να αποκαλύπτει την αγωνία του κ. Τσίπρα πρωτίστως για την «δεύτερη θέση» και δευτερευόντως για τις μετεκλογικές εξελίξεις…

Η μετεκλογική συνεργασία της ΕΛ.Α.Σ. με «όλες τις προοδευτικές δυνάμεις» ήταν διακηρυγμένη θέση του κ. Τσίπρα από την πρώτη στιγμή της «επανόδου» του στην πολιτική. Δεν υπήρχε, επομένως, εμφανής λόγος να επανατεθεί το θέμα τώρα και μάλιστα με τον τρόπο που επανετέθη. Κανείς, πλην ενός: Ο κ. Τσίπρας, προφανώς άλλα περίμενε και άλλα «καταγράφονται» σε όλες ανεξαιρέτως τις δημοσκοπήσεις. Εκείνο που φανταζόταν ήταν ένα ποσοστό «λίγο» κάτω «λίγο» πάνω από το 20% και, πάντως, «κοντά» στον πρώτο, Κυριάκο Μητσοτάκη. Και εκείνο που διαπιστώνει τώρα είναι ότι βρίσκεται «κολλημένος» σε ποσοστά πολύ κάτω και από το «ποσοστό αποδοκιμασίας» (17,5%) των τελευταίων εκλογών, το οποίο και τον έκανε να απαρνηθεί τον ρόλο του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, να αποσυρθεί ο ίδιος και να σύρει το κόμμα του στην πλήρη απαξίωση. Και, μάλιστα, όχι μόνο αυτό… Την ίδια στιγμή το ΠΑΣΟΚ, με τον κ. Ανδρουλάκη αρχηγό και με τον πράγματι εξωπραγματικό κομματικό στόχο «νίκη έστω και με μία ψήφο», όχι μόνο σταθεροποιείται, -δημοσκοπικά πάντοτε- αλλά και άρχισε να «κλείνει την ψαλίδα» πλησιάζοντας επικίνδυνα την ΕΛ.Α.Σ. του κ. Τσίπρα, με τους νέους και … επανερχομένους «συντρόφους» του.

Εκρίθη λοιπόν σκόπιμο όχι τόσο να επανατεθεί το θέμα της μετεκλογικής συνεργασίας, όσο να πληγεί ευθέως, προσωπικά, ο κ. Ανδρουλάκης, ως το βασικό εμπόδιο αυτής της μετεκλογικής συνεργασίας. Και η μεν οξύτητα της επίθεσης και οι εύλογες αντιδράσεις, επί ημέρες τώρα βρίσκονται στο προσκήνιο. Στο … παρασκήνιο εξακολουθεί να μένει η απόλυτη ταύτιση του κ. Τσίπρα με τον… κ. Δούκα και ό,τι αυτός εκφράζει στο ΠΑΣΟΚ. Και όσον αφορά στο θέμα της μετεκλογικής συνεργασίας, όσο όμως και στις αντιδράσεις. Πράγματι, ο κ. Δούκας είναι το μόνο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ που περιορίστηκε να στηλιτεύσει το ύφος, τις εκφράσεις που χρησιμοποίησε για τον κ. Ανδρουλάκη ο κ. Καρτερός. Όπως ακριβώς έκανε και ο κ. Τσίπρας…

Η όλη υπόθεση έχει δύο διαστάσεις, μία που αφορά τα δύο αυτά κόμματα, την ηγεσία και τα στελέχη τους και μια δεύτερη, που αφορά τον πολίτη-ψηφοφόρο που μετά από λίγους μήνες θα έλθει να κάνει την τελική πολιτική κρίση του.

Όσον αφορά τις σχέσεις των δύο κομμάτων, είναι προφανές ότι αυτές έχουν φθάσει στο απροχώρητο και δεν αναμένεται ότι μπορεί να αλλάξουν μέχρι τις εκλογές. Απηνής αντιπαράθεση για την δεύτερη θέση. Και ακριβώς στην αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ αποσκοπούσε η εναντίον του αρχηγού του επίθεση, ώστε αυτό να μείνει στην τρίτη θέση, αλλά και για να διευκολυνθεί η πλήρης διεμβόλισή του, σε επίπεδο στελεχών και κυρίως ψηφοφόρων, μετεκλογικά και ενόψει των, πιθανότατων αν μη βεβαίων, επαναληπτικών εκλογών, στις οποίες κυρίως στοχεύει ο κ. Τσίπρας. Γιατί είναι προφανές ότι μόνον αν το ΠΑΣΟΚ περιοριστεί στην τρίτη θέση μπορεί ο κ. Τσίπρας να εμφανιστεί ως «ηγέτης της «κεντροαριστεράς» στις δεύτερες, επαναληπτικές εκλογές. Και τότε μόνον, επίσης, μπορεί να «λειτουργήσει» και σε επίπεδο στελεχών και σε επίπεδο ψηφοφόρων η «θέση Δούκα» που από μηνών έχει υποδείξει την «συνεργασία με τον Τσίπρα».

Τι θα συμβεί στο ΠΑΣΟΚ αν με την λαϊκή εντολή περιοριστεί στην τρίτη θέση και με τι φρόνημα -και, ενδεχομένως και με ποιον αρχηγό- θα πορευθεί προς τις επαναληπτικές εκλογές είναι εύκολο να το φανταστεί κανείς…

Αν όμως συμβεί αυτό που σήμερα φαντάζει απίθανο, να νικήσει δηλαδή ο κ. Ανδρουλάκης τον κ. Τσίπρα, τότε δεν αποκλείεται να δούμε τον ιδρυτή της ΕΛ.Α.Σ. να ψάχνει …άλλο νησί για τίτλο του νέου βιβλίου του, καθώς αυτό θα του υποδείξουν πρώτοι οι … «επανερχόμενοι» πρώην σύντροφοί του. Και εκτός από τα δημοσκοπικά μηνύματα που είναι όλα σταθερώς ανησυχητικά για τον κ. Τσίπρα, υπάρχει και η αντικειμενική διαπίστωση ότι: Μπορεί η ΕΛ.Α.Σ. να υπερτερεί του ΠΑΣΟΚ σε επίπεδο ηγεσίας, όμως υστερεί καταφανέστατα και πολύ σε εκπροσώπηση. Τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, βουλευτές και μη, έχουν πολύ καλύτερη παρουσία και στα ΜΜΕ και – προφανώς – στην κοινωνία, σε «κομματική» λειτουργία, πέραν του ότι ο λόγος τους έχει συνεκτικό ιστό συγκεκριμένο, ένα -συζητήσιμο ή όχι, αποδεκτό ή όχι - «κυβερνητικό πρόγραμμα». Αντίθετα, το «κόμμα, Τσίπρα» έχει στο θέμα αυτό διπλό μειονέκτημα. Πρώτον τα «νέα στελέχη», άγνωστα όχι μόνο στο ευρύ κοινωνικό επίπεδο, αλλά και στην «πολιτική». Δεύτερον, κύριο άξονα λόγου έχουν «ιδεολογικό πλαίσιο», δεδομένο και ευρισκόμενο μακράν της σημερινής πραγματικότητας, την οποία θέλουν να «κλείσουν» εντός του. (Σκέπτομαι νέους και νέες –τους εγγονούς και τις εγγονές μου- που έχουν ολοκληρώσει ή αρχίζουν τις σπουδές τους και ετοιμάζονται να ζήσουν, με επαγγελματική-κοινωνική δραστηριότητα μέχρι και σαράντα-πενήντα χρόνια από σήμερα, από την μια πλευρά και από την άλλη το «αραχνιασμένο» ιδεολογικό πλαίσιο του Μανιφέστου του κ. Σιακαντάρη, ως … καθοριστικό παράγοντα της ζωής τους…).

Χαρακτηριστικό της «στελεχιακής ένδειας» της ΕΛ.Α.Σ. του κ. Τσίπρα -για να επανέλθω στο κυρίως αντικείμενο- είναι το γεγονός ότι το κόμμα έχει ΠΕΝΤΕ εκπροσώπους (μία εκπρόσωπο και τέσσερις αναπληρωτές). Επιπλέον όπου να ‘ναι θα επανέλθουν -θα ενταχθούν στο νέο κόμμα- τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που θα παραιτηθούν της βουλευτικής έδρας, ,όπως έχει απαιτήσει ο κ. Τσίπρας. Δεν υπολογίζω την ενδοπαραταξιακή «προεκλογική σφαγή» μεταξύ νέων και παλαιών, που και γι’ αυτό τον λόγο θα είναι …αγριότερη και μένω σε τούτο: Τα παλαιά, εντασσόμενα στην ΕΛ.Α.Σ. στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν ένα καλό και ένα κακό στοιχείο Το καλό είναι ότι σε αντίθεση με τα «νέα» στελέχη, , έχουν πείρα… Το κακό όμως είναι ότι είναι γνωστά στην κοινωνία, Πολύ γνωστά, από το πλειστάκις καταδικασμένο κυβερνητικό παρελθόν τους, το οποίο ακριβοπλήρωσε ο ελληνικός λαός. Και σε κάθε περίπτωση αυτό το συνονθύλευμα νέων-αδαών και παλαιών, εμπείρων-αποδοκιμασμένων αποτελεί το … «κυβερνητικό δυναμικό» του κ. Τσίπρα που θα εμφανισθεί στις εκλογές…

Όλα αυτά συμποσούμενα είναι ο λόγος αγωνίας του κ. Τσίπρα για το κατά πόσο θα πάρει την δεύτερη θέση ή θα τον νικήσει ο κ. Ανδρουλάκης. Και φυσικά όλα αυτά έχουν πολύ ενδιαφέρον ως «πολιτικά σενάρια». Όμως δεν αποτελούν την ουσία της πολιτικής διαδικασίας. Η ουσία είναι ότι τα δύο αυτά κόμματα, παρά τις αντιθέσεις και την αντιπαλότητά τους έχουν ένα κοινό στόχο: Να φύγει ο Μητσοτάκης και η «κυβέρνηση της δεξιάς». Να αλλάξει η κυβερνητική πολιτική και να προσλάβει «προοδευτικό χαρακτήρα». Αν αυτό ήταν πραγματική πολιτική θέση και όχι πρόσχημα-σύνθημα, η «επιδίωξη συνεργασίας» δεν θα ετίθετο για τον μετά τις εκλογές χρόνο, αλλά η συνεργασία θα εξασφαλιζόταν προεκλογικά. Και γιατί προεκλογικά υπάρχει -ακόμη και τώρα- ικανός χρόνος για ουσιαστικό διάλογο με στόχο την επίτευξη «προγραμματικών συγκλίσεων» και την εμφάνιση ενός ενιαίου «Κυβερνητικού προγράμματος», αλλά και γιατί ένα τέτοιο πρόγραμμα θα ετίθετο -σε αντιπαραβολή με το «Κυβερνητικό πρόγραμμα, της Νέας Δημοκρατίας»- στην κρίση του πολίτη-ψηφοφόρου.

Όμως κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο και για τον κ. Τσίπρα και για τον κ. Ανδρουλάκη, πολύ περισσότερο. Αλλά, φυσικά και για τα κόμματά τους, γενικά. Τα οποία αυτές τις ημέρες με την αντιπαράθεσή τους δίνουν το μέτρο της πολιτικής ωριμότητας τους: Η αντιπαράθεση έχει κορυφωθεί με επίκεντρο το «τηλεοπτικό επεισόδιο» μεταξύ του κ. Δ. Κωνσταντόπουλου (ΠΑΣΟΚ) και της κυρίας Άννας Παπαδοπούλου (ΕΛ.Α.Σ. – πρώην…ΠΑΣΟΚ). Αφού είπαν ο,τι είπαν «ζωντανά» οι διαπληκτισμοί συνεχίστηκαν και εκτός στούντιο, όπου ο κ. Κωνσταντόπουλος απείλησε την κα Παπαδοπούλου, όπως η ίδια κατήγγειλε, αλλά και εκείνος εμπράκτως παρεδέχθη, ζητώντας συγγνώμη, όσο και αν εκείνη επιμένει ότι το θέμα θα αχθεί στην Δικαιοσύνη. Τρομερή αντιπαράθεση με παρεμβολή και άλλων στελεχών εκατέρωθεν, τα οποία –παρεμπιπτόντως- εκφράζονται και για άλλα θέματα οικονομικής ή διεθνούς πολιτικής… Κορωνίδα όμως της πολιτικής -και όχι μόνο- λεπτότητος και ευθυκρισίας είναι το ότι μετά τις αποστάσεις που πήρε αμέσως ο κ. Τσίπρας για τον υβριστικό χαρακτηρισμό του κ. Ανδρουλάκη εκ μέρους του κ. Καρτερού, «βγαίνει» στις τηλεοράσεις μας συχνά-πυκνά η δήλωση εκπροσωπούντος την ΕΛ.Α.Σ. που διαβεβαιώνει σοβαρά: «Κανείς μας δεν θεωρεί βλάκα τον κ. Ανδρουλάκη»…
Αυτοί…απειλούν ότι θα μάς κυβερνήσουν…