Άννα Παναγιωταρέα

Η έκρηξη στην οδό Λυσιστράτους 15 στις 7.31 το πρωί της 25ης Σεπτεμβρίου, στη συμβολή της Βασιλίσσης Αμαλίας, απέναντι από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός, ήταν το προβλέψιμο τέλος μιας εγκληματικής αλυσίδας που λειτουργεί εδώ και πολλά χρόνια: κλοπές καλωδίων από το σιδηροδρομικό δίκτυο, χαλκοσωλήνων από κρίσιμες υποδομές*. Εύκολη διάθεση κλοπιμαίων κατ’ εξακολούθηση. Υποτροπή των ενόχων. Και ένα κράτος που εμφανίζεται, μετά την καταστροφή, να υπολογίζει τι θα του στοιχίσει η αποκατάσταση.

Εφόσον επιβεβαιωθούν τα στοιχεία της δικογραφίας, αν το σχολικό πουλμανάκι με 15 μαθητές καθυστερούσε 30 δευτερόλεπτα να περάσει το σπίτι της Λυσικράτους 15 θα είχε δεχτεί βόμβα 250 κιλών ΤΝΤ, με φλόγα, θερμότητα, θραύσματα και ένα φονικό ωστικό κύμα. Καλύτερα να μη συζητήσουμε το προφανές αποτέλεσμα. Τώρα, κατεδαφίστηκε ένα διώροφο σπίτι από τη διαρροή φυσικού αερίου. Από τα συντρίμμια του ανασύρθηκαν το ηλικιωμένο ζευγάρι και τέσσερις νέοι που επέλεξαν την Ελλάδα για διακοπές. Τα ΜΜΕ, αρχικά, αναζήτησαν ευθύνες: πιθανή παράνομη σύνδεση, πλημμέλεια στη συντήρηση και άλλα παρόμοια. Οι αξιόπιστες πληροφορίες άλλαξαν την εικόνα: αποσπάστηκε βιαίως τμήμα ενεργού χαλκοσωλήνα με παροχή ανοιχτή. Με τη σπίθα από το πάτημα ενός διακόπτη το αέριο που είχε γεμίσει τον χώρο μετέβαλε το σπίτι -μαζί με τα γειτονικά- σε κρανίου τόπο.

Είναι λάθος να βαφτίζουμε την πράξη «κλοπή μετάλλου». Είναι εγκληματική ενέργεια με θανατηφόρο αποτέλεσμα. Αυτοί που ξερίζωσαν τον σωλήνα από το ενεργό δίκτυο δεν έκλεψαν αντικείμενο από αφύλακτη αποθήκη. Επαιξαν κορόνα γράμματα τη ζωή μιας ολόκληρης γειτονιάς. Τα σπίτια μας πήγαν κι ήρθαν. Εσπασαν τζάμια και έπεσαν στον δρόμο ξύλινα παραθυρόφυλλα. Επομένως, το σωστό ερώτημα δεν είναι ποιοι ήταν οι δράστες του εγκλήματος. Αρχίζει από τον αποδέκτη: τον έμπορο, την επιχείρηση που αγόρασε τον χαλκό του εγκλήματος. Είμαι βέβαιη ότι δεν ρώτησε καν την προέλευσή του. Επειδή ξέρει... Πιστεύει ότι ο χαλκός που φτάνει στο μαγαζί του με κομμένα καλώδια, σχάρες αποσπασμένες από υπονόμους, κομμένους σωλήνες, πάσης φύσεως εξαρτήματα δικτύων και κάθε είδους μεταλλικό υλικό μπορεί να προέρχεται από νόμιμη εργασία;

Μήπως ο χαλκός λιώνει ως διά μαγείας; Επανέκαμψαν οι αλχημιστές και ανακατεύουν μόλυβδο, χαλκό, κασσίτερο, σίδηρο και υδράργυρο να βγάλουν χρυσό; Ο χαλκός ζυγίζεται. Καταγράφεται (μάλλον δεν καταγράφεται). Φορτώνεται. Μεταπωλείται και καταλήγει στην αγορά. Ο έμπορος κερδίζει. Αλλά όσο αυτή η αγορά μένει ανέγγιχτη από το κράτος τόσο οι κλοπές θα συνεχίζονται. Δεν γίνεται να παραμένουν σε ζώνη ασυλίας τα σκραπατζίδικα στον Ασπρόπυργο, στη Μάνδρα, στην Ελευσίνα, στα Ανω Λιόσα, στο Αιγάλεω και το Κορωπί. Χρειάζονται ενδελεχείς έλεγχοι. Συχνοί και αιφνιδιαστικοί. Να είναι ελεγμένη η ταυτότητα του πωλητή. Να είναι δηλωμένη η προέλευση του υλικού. Να εκδίδεται η απόδειξη της συναλλαγής, αλλά και με ποια συχνότητα εμφανίζονται οι ίδιοι και οι ίδιοι πωλητές...

Η ανοχή στους κλεπταποδόχους σημαίνει συνενοχή στη λεηλασία, εξακολούθηση της καταστροφής των δημόσιων υποδομών που εδώ και αρκετά χρόνια έχει πάρει μεγάλη έκταση. Χωρίς αγοραστές, θα δούλευαν οι ομάδες για να ξηλώνουν και να καταστρέφουν εγκαταστάσεις θέτοντας σε κίνδυνο ζωές για τα ελάχιστα ευρώ που πληρώνεται ένα κιλό υλικού; Το κράτος δεν γίνεται να κυνηγά τον ασυνείδητο που κόβει τη σωλήνα για να πάρει τη δόση του και να μη βλέπει τον αγοραστή που θησαυρίζει. Χρυσοχοΐδης που χρειάζεται!

Ενα ακόμη θέμα τίθεται επιτακτικά: τι γίνεται με τη Δικαιοσύνη; Ολα καλά; Ο ένας είχε συλληφθεί 63 φορές από το 1985 έως σήμερα - υποθέτω, παγκόσμιο ρεκόρ: για κλοπές, ναρκωτικά, όπλα, βίαιη συμπεριφορά και μαζί ο μισός Ποινικός Κώδικας. Κι εμείς, οι δημοσιογράφοι, γράψαμε και είπαμε στα ΜΜΕ «για γνώριμο των διωκτικών αρχών»; Αλήθεια; Αντί να επισημαίνουμε την παταγώδη αποτυχία του δικαστικού συστήματος που οφείλει να προστατεύει την κοινωνία από έναν, κατ’ επανάληψη, παραβάτη! Πώς αξιολογεί η Δικαιοσύνη τις απανωτές συλλήψεις του και τον αφήνει να κυκλοφορεί κύριος ανάμεσά μας; Ως παράσημα στο στήθος του; Και τα ΜΜΕ; Χρησιμοποιούν το παράδοξο των 63 συλλήψεων για να βγάλουν δελτίο Τύπου; Αν μετά από 63 συλλήψεις ο καραμπουζουκλής, άνετος και ωραίος, εξακολουθεί να δουλεύει, τότε το σύστημα απέτυχε παταγωδώς και εμείς είμαστε άξιοι της ατυχίας μας.

Να τα πω με δικά μου λόγια: Η Αστυνομία τον συλλαμβάνει 63 φορές. Και μετά; Ποιος θα μας πει οι ανάλογες υποθέσεις πόσες φορές αναβάλλονται; Πόσες φορές επιβάλλονται ποινές και από τις επιβληθείσες πόσες εκτελούνται; Αραγε, πόσες φορές η υποτροπή αντιμετωπίζεται ως ακριβώς αυτό που είναι; Δηλαδή, τρανταχτή απόδειξη διαρκούς εγκληματικής δραστηριότητας και όχι μια τετριμμένη υπόθεση από τον συνήθη σωρό. Οι ποινές εκτίονται; Το ζήτημα δεν έχει καμία σχέση με εκδίκηση, τιμωρητική ή φυλετική διάκριση. Είναι η στοιχειώδης λογική ενός κράτους που όποιος συλλαμβάνεται επανειλημμένα για τα ίδια αδικήματα να μην εξέρχεται από την Ευελπίδων λίγες ώρες αργότερα χαρωπός, στο... πεδίο δράσης, αποσπώντας τον θαυμασμό της πιάτσας για τη μαγκιά του και την επιλογή του δικηγόρου του!

Η τραγωδία στην Πλάκα θα περάσει ως γεγονός ασήμαντο; Η Πολιτεία καλείται να απαντήσει πώς θα προστατεύσει τα 800.000 νοικοκυριά που χρησιμοποιούν αέριο. Αλλά, πρωτίστως, οι αρμόδιες αρχές να κατεβάσουν τα ρολά στο παζάρι των κλοπιμαίων. Για πόσο ακόμη η υποτροπή θα αντιμετωπίζεται με δικαιολογίες και αναβολές;

Μην πει κανείς ότι «η επόμενη φορά -γιατί θα υπάρξουν επόμενες- είναι ζήτημα χρόνου». Δεν μετριέται «με επόμενες φορές» η ζωή. Γιατί πολλές φορές επόμενες δεν υπάρχουν...

* Το 2011 ανήλικοι Ρομά έκοψαν με φιάλες υγραερίου και οξυγόνου επτά σιδερένιες ράγες μήκους 3 μέτρων και βάρους 500 κιλά έκαστη. Το μεγάλο σιδηροδρομικό δίκτυο σε Αχαρνές και Δυτική Αττική συχνά δοκιμάζεται. Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, για πολλούς δεν θα υπάρξει επόμενη φορά.