Δημήτρης Δανίκας

Ποιος; Μια σύντομη επιστροφή στο παρελθόν είναι χαρακτηριστική και αποκαλυπτική

Επρεπε πρώτα το ΠΑΣΟΚ να «μασήσει» δύο πρωτοκλασάτα πρόσωπα της γαλάζιας παράταξης που έλαβαν το χρίσμα του προέδρου της παράταξης μετά την αποχώρηση του ιδρυτή Κωνσταντίνου Καραμανλή. Κατά σειρά Γιώργος Ράλλης και στη συνέχεια Ευάγγελος Αβερώφ

Επρεπε, τότε με βαριά καρδιά και εξ ανάγκης να προκριθεί η περίπτωση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ως μοναδικό, γαλάζιο, αντίβαρο στον επελεύνοντα Ανδρέα Παπανδρέου. Μόνο τότε το «τρισκατάρατο» όνομα Μητσοτάκης έγινε αποδεκτό από τους μόνιμούς «ιδιοκτήτες» της Νέας Δημοκρατίας

Και παρόλα αυτά πάλι εκ των έσω η αποκαθήλωση, η εκθρόνιση του «τρισκατάρατου» και εξ ανάγκης «ενοικιαστή» Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Από τα μέσα ο Εφιάλτης

Σκεφτείτε ακόμα το επερχόμενο και μάλλον καλοσχεδιασμένο χτύπημα, πάλι εκ των έσω, στην ίδια «τρισκατάρατη» οικογένεια. Πρώτα η επαναφορά του Αντώνη Σαμαρά στην γαλάζια οικογένεια. Δηλαδή εκείνου που οργάνωσε το εσωτερικό «πραξικόπημα» αποκαθήλωσης και απαλλαγής του Μητσοτάκη. Και ύστερα στις εκλογές για την ανάδειξη προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, η Ντόρα δεύτερη και καταιδρωμένη. Και ο Σαμαράς πρόεδρος ως ένας εκ των συνιδιοκτητών της Νέας Δημοκρατίας

Αυτό το παρελθόν. Από τη μια με την ετικέτα του «αποστάτη». Και εντός του κόμματος με συμβόλαιο ενοικίου συγκεκριμένης χρονικής προθεσμίας. Κάτω απ αυτές τις τόσο «ευοίωνες» προοπτικές ο Βενιαμίν της οικογένειας αποφάσισε να διεκδικήσει το χρίσμα του προέδρου της παράταξης

Και επειδή η λύση Σαμαρά είχε χρεοκοπήσει στην εκλογική αναμέτρηση με το κόμμα του «πρώτη φορά αριστερά». Και επειδή ο Κυριάκος σχεδόν αβοήθητος και σχεδόν απροστάτευτος. Και επειδή ήταν βέβαιοι οι «Ιδιοκτήτες» για νίκη, εκ των αποδυτηρίων, του Ευάγγελου Μειμαράκη, για όλους αυτούς τους λόγους, προσπέρασαν κάθε άλλη πιθανότητα με τη σκέψη «ποιος αυτός ο Κούλης; Ούτε μία στο εκατό»

Τελικά το αουτσάιντερ τους διέψευσε. Τελικά στο σβέρκο τους κάθισε. Και τελικά με ένα δεύτερο εκλογικό θρίαμβο στα ουράνια την γαλάζια παράταξη εκτόξευσε. Όμως όλα έχουν το τίμημά τους. Όλα με το κόστος τους. Όλα εδώ πληρώνονται. Όπως έλεγε και η μακαρίτισσα η νόνα μου «παιδάκι μου όπως έστρωσες θα κοιμηθείς»

Με απλά λόγια ο κρυφός, ανομολόγητος, κομματικός, εσωτερικός και σαρωτικός θρίαμβος του «Κούλη» είναι δυο πράγματα μαζί. Το πρώτο ό, τι το πλεόνασμα των ψηφοφόρων, το ποσοστό που έστειλε τη Νέα Δημοκρατία σε πρωτοφανή εκλογικά, για την εποχή, αποτελέσματα, οφείλεται, διατυπώνεται και εκφέρεται με τον εξής συνοπτικό διάλογο:

Τι ψήφισες; Νέα Δημοκρατία; Όχι, ψήφισα Κυριάκο Μητσοτάκη

Το δεύτερο, αποτέλεσμα του πρώτου, ό, τι για πρώτη φορά η Νέα Δημοκρατία αποκτάει νέο ιδιοκτήτη. Και μάλιστα πρώην «νοικάρη». Για πρώτη φορά ένας Μητσοτάκης βάζει τη σφραγίδα του στο κόμμα. Για πρώτη φορά η φράση «Νέα Δημοκρατία» του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο «Κούλης» τα πήρε όλα. Όπως λέει και το τραγούδι των Abba «The Winner takes it All»

Επομένως doublούχος ο «τρισκατάρατος» Μητσοτάκης. Και επομένως μετά τις 25 Ιουνίου, όλοι όσοι τον ψήφισαν ένα πράγμα λένε: Κυριάκο άλλαξέ τα όλα! Και στο κόμμα και στη χώρα!