Δημήτρης Δανίκας

Το αφήγημά του ελκυστικό. Εκ πρώτης όψεως. Και με μια προϋπόθεση: Ολα όσα λέει και ισχυρίζεται είναι αληθινά. Τι είναι λοιπόν ο Κασσελάκης; Αυτοδημιούργητος. Αυτόφωτος. Μεγαλωμένος μέσα στη μήτρα του πιο ακραίου και αχόρταγου καπιταλισμού. Τουτέστιν, τις ΗΠΑ. Μορφωτικά συγκροτημένος. Με πολλά πτυχία. Και με υποτροφίες. Και με πολλά χρήματα. Ως επιχειρηματίας.

Που πάει να πει «δεν οφείλω τίποτα σε κανέναν». Που σημαίνει «δεν είμαι εξαρτημένος». Που σημαίνει «τα αγγλικά μου η μητρική μου γλώσσα». Ισως με την εξαίρεση του Τσακαλώτου και του Γιώργου Παπανδρέου. Που πάει να πει «γνωρίζω καλύτερα από τον οποιονδήποτε τους κανόνες, τις διαδικασίες και την πεμπτουσία της επιχειρηματικότητας». Που σημαίνει «δεν έχω σχέση με τη μούχλα του οποιουδήποτε κόμματος».

Κοντά σε αυτά, και η σχέση του με τον Τζον Μπάιντεν. Πάμε παρακάτω. Τι ακριβώς, πολιτικά και ιδεολογικά, είναι ο Στέφανος Κασσελάκης; Σε ποιον θεό πιστεύει; Εδώ και το ψητό. Το πρώτο, λοιπόν. Η σχέση του Κασσελάκη με τις παραδοσιακές σχέσεις της Αριστεράς είναι αντίστοιχη με αυτή που έχω εγώ με την Κβαντική και την Αστροφυσική. Το κενό του ΣΥΡΙΖΑ που συμπληρώθηκε με την εμφάνιση του Κασσελάκη πιστοποιεί την προσπάθεια που προσφάτως, μετά τη συντριβή, επιχειρείται από διάφορες ηγετικές περιπτώσεις του εν λόγω κόμματος.

Με απλά λόγια, η μετακίνηση του ΣΥΡΙΖΑ προς τα δεξιά ήταν και είναι ανάγκη των καιρών. Το φαινόμενο «Κυριάκος Μητσοτάκης». Η «εξαφάνιση» του Αλέξη Τσίπρα. Καθώς και οι παραδοχές πολλών ηγετικών στελεχών, πως η πανωλεθρία οφείλεται στο διαζύγιό τους με τον χώρο του Κέντρου, όλα αυτά κατέληξαν στη συμπλήρωση του κενού με το όνομα Στέφανος Κασσελάκης.

Ποιο ακριβώς είναι το πλεονέκτημα του Κυριάκου; Η ευελιξία του στη μετακίνηση από τα δεξιά μέχρι τις παρυφές της σοσιαλδημοκρατίας. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στις επιλογές του. Τόσο σε πρόσωπα και στελέχη όσο και σε πλευρές της κοινωνικής του ευαισθησίας. Γι’ αυτό άλλωστε η Νέα Δημοκρατία, για πρώτη φορά στην ύπαρξή της, κατάφερε να θριαμβεύσει σε λαϊκές γειτονιές που παραδοσιακά ψήφιζαν κόμματα της Αριστεράς.

Τι κάνει ο Στέφανος Κασσελάκης; Μα ακριβώς εμφανίζεται ως ζωντανό copy paste του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αφού, σου λέει, η παλιά αριστερή συνταγή του ΣΥΡΙΖΑ υπέστη πανωλεθρία. Και αφού η ευέλικτη και πολυσυλλεκτική συνταγή του Κυριάκου αποδίδει και θριαμβεύει, τότε γιατί και ο ΣΥΡΙΖΑ να μη μετακινηθεί προς τα εκεί, με την προσδοκία και την ελπίδα πως κάποια στιγμή το πλήθος θα πειστεί και έτσι εμείς θα αναρριχηθούμε στην κυβερνητική εξουσία.
Πώς θα γίνει αυτό; Πρώτον, μετά από φυσική φθορά της Νέας Δημοκρατίας. Δεύτερον, με στελέχη επιστημονικά και τεχνοκρατικά συγκροτημένα. Και με προτάσεις και επιλογές που δεν θα αμφισβητούν τις καπιταλιστικές ισορροπίες, ούτε και τις εξωτερικές μας συμμαχίες. Δηλαδή με λύσεις μιας νέας εποχής που στην Ευρώπη έχουν εφαρμοστεί και έχουν καθιερωθεί από «αρχαιοτάτων» χρόνων.

Πού στηρίζονται όλα αυτά; Σε τρεις βασικούς παράγοντες. Ο πρώτος, ο διασυρμός της Αριστεράς. Οι επιδόσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτό το σπορ ήταν ασυναγώνιστες. Ο δεύτερος, η απουσία μιας λαοφιλούς ηγετικής φυσιογνωμίας στην κούρσα διαδοχής του Αλέξη Τσίπρα. Και ο τρίτος, η κοινωνία.

Γιατί η κοινωνία προτίμησε και προτιμάει τον «δεξιό» Κυριάκο Μητσοτάκη; Μα επειδή έχει πειστεί ότι μόνο αυτός μπορεί να δίνει κάποιες λύσεις στα προβλήματά της. Επομένως, ούτε πράσινο, ούτε κόκκινο, ούτε μπλε. Κανένα χρώμα. Ολα αυτά μας τελειώσανε. Πάμε παρακάτω. Υπάρχουν άλλα τέτοια ευρωπαϊκά παραδείγματα; Φυσικά υπάρχουν. Οπως Μακρόν.

Και για να τελειώνω. Η περίπτωση του Στέφανου Κασσελάκη και της νέας εποχής που εμφανίζεται με τους «κοιλόπονους» της εγκυμοσύνης του ΣΥΡΙΖΑ καταλήγει ως εξής: Αχρωματοψία. Αποϊδεολογικοποίηση. Ευελιξία. Με απλά λόγια, «πρέπει να αλλάξουν όλα για να μην αλλάξει τίποτα».