Σταύρος Σουντουλίδης

Ο ΠΑΟΚ έφυγε από τη Ρόδο με την τρίτη νίκη του σε ισάριθμα παιχνίδια πρωταθλήματος και με τον Τσέντι Όσμαν να έχει κάνει σχεδόν τα πάντα για να συμβεί αυτό. Οι 37 πόντοι, τα 7/11 τρίποντα και οι δύο τελευταίες βολές που διαμόρφωσαν το 84-88 εξηγούν πολλά για την εξέλιξη του αγώνα. Όχι όμως τα πάντα.

Ο Κολοσσός ήταν καλά διαβασμένος, έβαλε δύσκολα στους «ασπρόμαυρους» και τους υποχρέωσε να κυνηγούν το σκορ για μεγάλο διάστημα. Ο ΠΑΟΚ, χωρίς Καλάθη, Ταϊρί και Αλεξάντερ, χρειάστηκε την ποιότητα του Όσμαν, αλλά και μια πολύ πιο σοβαρή αμυντική προσπάθεια στο τελευταίο δεκάλεπτο για να πάρει αυτό που ήθελε. Ο Μοτιεγιούνας ακόμη ψάχνει ρυθμό, οπότε το βάρος έπεσε αναπόφευκτα στους υπόλοιπους. Κι όταν διαθέτεις έναν παίκτη του επιπέδου του Όσμαν, προφανώς θα προσπαθήσεις να εκμεταλλευτείς το ταλέντο του. Δεν είναι ούτε αδυναμία ούτε κάτι για το οποίο χρειάζεται να απολογηθεί ο προπονητής.

Από την αρχή της σεζόν ακούγονται πολλά για την εικόνα του ΠΑΟΚ. Η ομάδα ξεκινά νωθρά, δυσκολεύεται να βρει ρυθμό και συχνά χρειάζεται να κυνηγήσει διαφορές που η ίδια έχει επιτρέψει να δημιουργηθούν. Στη Λιθουανία το πλήρωσε, με τον Τρινκιέρι να μιλάει ανοιχτά για έλλειψη ενέργειας και πάθους.

Στη Ρόδο, όμως, είδαμε και πράγματα που αξίζουν αναφοράς. Ο ΠΑΟΚ ακούμπησε περισσότερο την μπάλα στη ρακέτα, προσπάθησε να παίξει μέσα από τους ψηλούς του και ανάγκασε τους αντίστοιχους του Κολοσσού να φορτωθούν με φάουλ. Αυτό άλλαξε τις ισορροπίες, ιδιαίτερα στο δεύτερο ημίχρονο, όταν οι γηπεδούχοι δεν είχαν την ίδια αποτελεσματικότητα κοντά στο καλάθι και στο επιθετικό ριμπάουντ. Η άμυνα στην τελευταία περίοδο ήταν σαφώς καλύτερη, με τον Γκρέι και τον Χουγκάζ να βοηθούν στο χαμηλό σχήμα που επέλεξε ο Τρινκιέρι.

Οι 21 ασίστ, τα έντεκα περισσότερα ριμπάουντ και τα 13/24 τρίποντα αποτελούν επίσης στοιχεία που δεν μπορείς να αγνοήσεις. Δεν υποστηρίζω ότι ο ΠΑΟΚ έπαιξε σπουδαίο μπάσκετ. Υποστηρίζω ότι δεν ήταν ίδια η εμφάνισή του με τις προηγούμενες, όσο κι αν το τελικό σκορ μπορεί να δημιουργεί αυτή την εντύπωση.

Ο Όσμαν, παρότι είχε κάθε λόγο να μιλήσει για τον εαυτό του, προτίμησε να δώσει τα εύσημα στους συμπαίκτες του. «Δεν μου αρέσει να μιλάω για τον εαυτό μου, το μπάσκετ είναι ομαδικό σπορ. Ό,τι κατάφερα σήμερα το πέτυχα χάρη στους συμπαίκτες μου». Ο Φόστερ είχε 16 πόντους και οκτώ ασίστ, πήρε πρωτοβουλίες και βοήθησε σημαντικά, παρά τις χαμένες βολές στο τέλος. Ο Γκρέι εξακολουθεί να προβληματίζει επιθετικά, αλλά τα εννέα ριμπάουντ και η παρουσία του στην άμυνα είχαν τη δική τους αξία. Ο Χάτζινς, μετά την κακή εμφάνιση στη Λιθουανία, έδωσε έντεκα πόντους και έξι ασίστ, χωρίς πάντως να αποφύγει τα λάθη και τις γνωστές μεταπτώσεις.

Δεν έχουν λυθεί τα προβλήματα του ΠΑΟΚ επειδή κέρδισε στη Ρόδο. Ούτε χρειάζεται να μηδενίζουμε όσα έκαναν οι παίκτες του επειδή δεν κέρδισαν με είκοσι πόντους. Το μοτίβο παραμένει σχεδόν ίδιο. Ο «Δικέφαλος» δεν μπαίνει καλά στα παιχνίδια, αλλά βρίσκει ένα διάστημα δέκα ή δεκαπέντε λεπτών στο οποίο παίζει με την απαιτούμενη ένταση και συνήθως καταφέρνει να κερδίσει.

Θα ήταν προτιμότερο να παίζει σαράντα λεπτά στο ίδιο επίπεδο; Ασφαλώς. Αλλά είμαστε ακόμη στον Οκτώβριο, με ένα ρόστερ που συγκροτήθηκε μέσα σε λίγες εβδομάδες, με συνεχόμενους αγώνες και με παίκτες που ακόμη μαθαίνουν ο ένας τον άλλον. Το ότι ο ΠΑΟΚ έχει μεγαλύτερο μπάτζετ από τον Κολοσσό δεν σημαίνει ότι μπορεί να παρακάμπτει αυτή τη διαδικασία. Ειδικά όταν αγωνίζεται χωρίς δύο από τους βασικότερους δημιουργούς και σκόρερ του. Προσωπικά θεωρώ πιο σημαντικό, σε αυτή τη φάση, ότι κατάφερε να αντιδράσει μετά την ήττα από τη Λιετκαμπέλις και να διαχειριστεί σωστά το τέλος ενός δύσκολου αγώνα. Ο ίδιος ο Όσμαν στάθηκε ακριβώς εκεί: «Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που αγωνιστήκαμε στο τέταρτο δεκάλεπτο, τόσο στην επίθεση όσο και στην άμυνα».

Ο Τρινκιέρι έχει την εμπειρία να αξιολογήσει την κατάσταση και την ευθύνη να βελτιώσει την ομάδα. Άλλωστε, ο ίδιος μετά την ήττα στη Λιθουανία ξεκαθάρισε ότι δεν πιστεύει στις τιμωρίες και στις επιδείξεις εξουσίας, αλλά στην κατανόηση των λαθών και στη δουλειά που πρέπει να ακολουθήσει.

Και κάπου εδώ φτάνουμε στη μεγαλύτερη εικόνα. Ο μπασκετικός ΠΑΟΚ βρίσκεται σε μια περίοδο που πριν από λίγους μήνες δύσκολα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Η αλλαγή στα οικονομικά δεδομένα, η παρουσία του Τρινκιέρι, οι μεταγραφές παικτών με σημαντική ευρωπαϊκή διαδρομή και η συζήτηση που άνοιξε σήμερα στην Ισπανία για πιθανή συμμετοχή στην επόμενη EuroLeague έχουν ανεβάσει απότομα τις προσδοκίες. Χρειάζεται, όμως, να ξεχωρίζουμε όσα έχουν ήδη γίνει από εκείνα που αποτελούν ακόμη στόχους.

Η είσοδος στην EuroLeague θα αλλάξει πράγματι την ιστορία του συλλόγου, αλλά αυτή τη στιγμή δεν αποτελεί δεδομένο. Ο ΠΑΟΚ χτίζεται ξανά, σε αγωνιστικό και οργανωτικό επίπεδο, από ανθρώπους που θέλουν να είναι μέρος αυτής της προσπάθειας και τα επόμενα χρόνια. Θα γίνουν λάθη, όπως γίνονται σε κάθε νέα αρχή. Κανείς δεν είναι αλάνθαστος.

Ο κόσμος δικαιούται να έχει απαιτήσεις, να κρίνει τις επιλογές και να ζητά καλύτερο μπάσκετ. Ας μη μετατρέπουμε, όμως, κάθε δύσκολη νίκη σε αφορμή για γκρίνια. Η στήριξη και η κριτική μπορούν να συνυπάρχουν. Και αυτή τη στιγμή ο ΠΑΟΚ χρειάζεται και τις δύο.