Σταύρος Σουντουλίδης

Ο ΠΑΟΚ κέρδισε τον Ηρακλή με δέκα πόντους μέσα στο Ιβανώφειο και, για πρώτη φορά φέτος, δεν χρειάστηκε να ανεβάσει τους παλμούς των φίλων του στα τελευταία λεπτά. ΟΚ, δεν έπαιξε κανένα σπουδαίο μπάσκετ. Κάθε άλλο. Όμως, δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι αρχίζει να αποκτά έναν τρόπο να κερδίζει ακόμη και τις βραδιές που η επίθεσή του δεν λειτουργεί.

Εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε. Ο Ηρακλής βρίσκεται σε κακή κατάσταση. Το 1-4 δεν λέει ψέματα και, με βάση όσα έχουμε δει μέχρι τώρα, ήταν μάλλον ο πιο αδύναμος αντίπαλος που αντιμετώπισε ο «Δικέφαλος» στην GBL. Αυτό, όμως, δεν ακυρώνει τη σημασία μιας εκτός έδρας νίκης σε τοπικό ντέρμπι, μπροστά σε ένα γεμάτο Ιβανώφειο.

Κυρίως δεν ακυρώνει τον τρόπο με τον οποίο ήρθε.

Για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι πρωταθλήματος, μετά την ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ κέρδισε από την άμυνά του. Κράτησε την Ένωση στους 62 πόντους και τον Ηρακλή στους 53, μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Μάλιστα, μετά το πρώτο δεκάλεπτο, οι «κυανόλευκοι» πέτυχαν μόλις 38 πόντους σε τριάντα λεπτά! Ακόμη μια απόδειξη ότι η ομάδα του Αντρέα Τρινκιέρι αρχίζει να γίνεται πιο συμπαγής. Οι αποστάσεις στην άμυνα βελτιώνονται, οι παίκτες έχουν μεγαλύτερη διάθεση να λερώσουν τα χέρια τους και οι «ασπρόμαυροι» δείχνουν πως μπορεί να επιβάλουν τον ρυθμό τους χωρίς να χρειάζεται να σκοράρουν +90 πόντους.

Υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος. Αυτή που λέει ότι ο «Δικέφαλος» νίκησε ένα παιχνίδι κάνοντας 17 λάθη, έχοντας μόλις 39% εντός πεδιάς, επέτρεψε 16 επιθετικά ριμπάουντ και ο Νικ Καλάθης είχε μόλις δύο πόντους και τέσσερις ασίστ.

Δεν το λες και υπερθέαμα, εντούτοις ο ΠΑΟΚ έκανε τη δουλειά, κέρδισε με δέκα πόντους ένα ντέρμπι, παίζοντας αυτό που ο Αντρέα Τρινκιέρι βάφτισε, στα ελληνικά παρακαλώ, «τσούκου τσούκου μπάσκετ» και ο Μπριν Ταϊρί έκανε ένα κάρφωμα-πόστερ στα μούτρα του Νόα Χόρχλερ

Πώς κέρδισε, λοιπόν, ο ΠΑΟΚ;

Με τις επιπλέον κατοχές που αξιοποίησε, τους 17 πόντους δεύτερης ευκαιρίας έναντι εννέα του Ηρακλή και μια επίθεση που, ακόμη κι όταν δυσκολεύεται, έχει συγκεκριμένη λογική. Σουτ κοντά στο καλάθι ή πίσω από τα 6,75 μ. Και, φυσικά, νίκησε γιατί υπήρχε στο παρκέ ο Μάρκους Φόστερ.

Ο Αμερικανός είναι από εκείνους τους παίκτες που μπορούν να σου κερδίσουν μόνοι τους ένα παιχνίδι. Για δεύτερη συνεχόμενη αγωνιστική ήταν καθοριστικός, τελειώνοντας το ντέρμπι με 17 πόντους, 3/6 τρίποντα και μόλις ένα λάθος. Σε ένα παιχνίδι όπου σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι δυσκολεύονταν να κρατήσουν την μπάλα, αυτό το τελευταίο έχει ιδιαίτερη σημασία.

Ο Κάιλ Αλεξάντερ, από την άλλη, έκανε πολλή από τη βρόμικη δουλειά. Έντεκα ριμπάουντ, τρία κλεψίματα, δύο κοψίματα, εννέα κερδισμένα φάουλ και 17 βαθμοί στο σύστημα αξιολόγησης. Ο Καναδός πρέπει κάποια στιγμή να αρχίσει να τελειώνει καλύτερα τις φάσεις. Το 1/6 μέσα από τη ρακέτα και το 5/10 στις βολές δεν είναι ποσοστά που μπορείς να προσπερνάς διαρκώς, όσο καλή δουλειά κι αν κάνει στην άμυνα.

Το ίδιο ισχύει και για την περιφέρεια. Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται έναν αξιόπιστο «άσο», έναν παίκτη που θα οργανώνει με συνέπεια και θα περιορίζει τα εύκολα λάθη. Ο Τρινκιέρι χαρακτήρισε τον Τρέβορ Χάτζινς «πολύ καλό, πολύ σταθερό» και τόνισε ότι πρόσφερε πολλά στην ομάδα, αποφεύγοντας να σχολιάσει τις φήμες περί αντικατάστασής του. Σεβαστό. Αυτό οφείλει και πρέπει να κάνει κάθε προπονητής, που σέβεται το ρόστερ του. Η συζήτηση, όμως, για την ποιότητα και το βάθος στη συγκεκριμένη θέση παραμένει ανοιχτή.

Και κάτι ακόμη. Ο Ιταλός ζητούσε συνεχώς από τους παίκτες του να επιτεθούν στο καλάθι. Ελάχιστοι το έκαναν. Ούτε ο Τσέντι Όσμαν όσο θα περίμενε κανείς, ούτε ο Ραϊκουάν Γκρέι, που διαθέτει τα προσόντα αλλά πρέπει να γίνει πιο επιθετικός. Το έκανε μία φορά ο Ταϊρί και μας χάρισε, θυμίζουμε, το highlight της αγωνιστικής.

Υπάρχει, πάντως, ένας αριθμός που εξηγεί πολλά για τη νοοτροπία αυτής της ομάδας.

Ο ΠΑΟΚ δεν έχει χάσει ούτε μία τέταρτη περίοδο (χθες ήταν στο 11-16) στα πρώτα 12 επίσημα παιχνίδια του. Έχει κερδίσει τις έντεκα και έχει φέρει μία ισοπαλία (18-18 με ΑΕΚ), με συνολικό σκορ 294-242. Διαφορά 52 πόντων στο τελευταίο δεκάλεπτο, σε Super Cup, EuroCup και πρωτάθλημα.

Αυτό δεν γίνεται κατά τύχη. Δείχνει μια ομάδα που έχει αντοχές, δεν εγκαταλείπει το πλάνο της και συνεχίζει να παίζει μέχρι την τελευταία κατοχή. Ακόμη και όταν χάνει, όπως συνέβη απέναντι στον Ολυμπιακό και την Μπαχτσεσεχίρ.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο 5-0.

Ο ΠΑΟΚ ισοφάρισε το καλύτερο ξεκίνημά του στην ιστορία της επαγγελματικής λίγκας, εκείνο της σεζόν 1998-99 με τον Σβι Σερφ στον πάγκο. Τότε το σερί σταμάτησε στις πέντε νίκες. Τώρα, απέναντι στους Vikos Φalcons, έχει την ευκαιρία να φτάσει για πρώτη φορά στο 6-0 από το 1992.

Ωραίο το ρεκόρ. Ακόμη καλύτερη η προοπτική να το ξεπεράσει.

Ο ΠΑΟΚ δεν παίζει ακόμη το μπάσκετ που μπορεί και που, φαντάζομαι, θέλει να δει ο Τρινκιέρι. Έχει αδυναμίες στη δημιουργία, προβλήματα στο αμυντικό ριμπάουντ και παίκτες που απέχουν από τις πραγματικές τους δυνατότητες.

Τα δύσκολα είναι μπροστά του. Εκεί θα φανεί πόσο μακριά μπορεί να πάει αυτή η ομάδα. Μέχρι τότε, ας κρατήσουμε το σημαντικότερο από το Ιβανώφειο: ο ΠΑΟΚ κέρδισε χωρίς να παίξει καλά και, αυτή τη φορά, χωρίς να χρειαστεί να καρδιοχτυπήσει. Στα τέλη Οκτωβρίου αυτό είναι ήδη μια ουσιαστική πρόοδος. Για τον Μάιο, έχουμε καιρό να μιλήσουμε.